Een kennismaking met EVERYTHING DECAYS : Een gesprek over de band en hun gloednieuwe album! + video
Breng vier topmuzikanten samen, elk met een verschillende achtergrond en heel diverse voorkeuren voor muziekstijlen, en je krijgt een bom van een band. Everything Decays is een Nederlandse deathcore en groove metal band uit Eindhoven. Na hun eerste EP die in 2024 werd uitgebracht, wordt in september hun eerste full-length album gereleased. Een goede reden dus voor een gesprek, en onze medewerker Dennis Barbion deed een interview met bassist Stijn de Wijs en frontvrouw Linn Liv. Creativiteit, een brok stevige energie, diepgang en genialiteit ten top in de agressieve muziek van Everything Decays. Houd deze band zeker in de gaten in de toekomst!
Wanneer en hoe is de band precies ontstaan? Everything Decays werd gevormd met leden van een aantal andere bands. Wie nam het initiatief om een volledig nieuwe band te starten, en wat was toen de drijfveer?
Stijn de Wijs (basgitaar): Gitarist Janoes van Hout nam contact op met mij via Muzikantenbank, een online forum. Ik was net gestopt met mijn band en Janoes zat zonder bassist. Dit was dus nog tijdens de oude formatie. Daarna kwam Linn erbij en vervolgens stopte onze toenmalige drummer. We vonden drummer Marvin van Bergen via een oproep op Facebook en zo was Everything Decays geboren. We dumpten toen bewust de oude naam, want we wilden een echte verse start maken.
Linn Liv (zang): Dat vind ik ergens ook wel het mooie, die omslag die we toen met ons vieren maakten en als band echt opnieuw begonnen. Die klik was er gewoon en we wilden muziek maken die echt als ‘ons’ zou klinken, ook al zou je dat nu qua genre vrij moeilijk kunnen uitleggen denk ik. Je hoorde toen wel vrij snel die switch terug in de muziek.
Stijn: Onze drijfveer bestond en bestaat exclusief uit het maken van ‘zo lomp mogelijk’ muziek, waarbij mensen helemaal los kunnen gaan. Hierbij kwam vrij snel ook de ‘verbazingsfactor’, mensen stonden vaak perplex van de agressiviteit van de muziek. Daarbij kregen we dan in één adem de opmerking dat we een ‘wall of sound’ creëren. Dat kan goed, door de harde klappen die komen van onze drummer Marvin.
Hoe zouden jullie de muziek van Everything Decays omschrijven?
Stijn: Onze nummers zijn allemaal agressief, maar achter die agressie schuilt vaak meer. Zonder onszelf een schouderklop te geven, denken we goed na over onze nummers en willen we constant een nummer ‘one-uppen’. We gebruiken veel tempowisselingen, verrassingen in de vorm van afwijkende maatsoorten, foreshadowings-elementen. Met dit laatste geven we vaak een tipje van de sluier weg in wat komen gaat. Vaak in een melodie of instrument.
Linn: Ik vind het altijd wel lastig om onze muziek te beschrijven, want waar zou ik moeten beginnen? We maken ook vooral muziek die we zelf vet vinden, in plaats van te kijken of onze muziek aan te passen naar wat voor het grote publiek werkt. We zijn daarin ook wel vrij perfectionistisch, de muziek moet voor ieder bandlid kloppen zonder dat het als een concessie voelt en tot we op dat punt zitten schrijven we door. Bij twijfel gaat een nummer dan de prullenbak in, dat voelt soms even rot, maar de energie die we ervoor terug krijgen omdat iedereen ook echt op één lijn zit maakt dat het honderd procent waard. Gezien mijn eigen luistervoorkeuren, vooral van vroeger, had ik nooit verwacht dat ik muziek zoals de onze leuk zou vinden, laat staan zelf maken, maar ik ben, mede ook door de rest van de band, inmiddels maximaal warm gelopen en zou nu niet anders meer willen. Ik denk dat ik sowieso de energie veel teveel zou missen.
Welke bands inspireren jullie muzikaal?
Stijn: Dit wisselt van maand tot maand en van dag tot dag. Samen gaan we regelmatig naar shows. Zo zagen we met z’n allen Speed en Malevolence en dat kunnen we allemaal waarderen. Maar door de band genomen, ben ikzelf enorm fan van het oude werk van Queens of the Stone Age, maar ook outliers als Russian Circles en Deafheaven. Janoes houdt van alles wat ‘lomp’ is, zoals Pantera en Slayer. Marvin is nog een halve emo, met een melodic hardcore-hart en Linn zoekt haar toevlucht vooral in melodische deathmetal, blackmetal en powermetal. Deze mix is dan ook wel terug te horen in onze muziek.
Linn: Inderdaad, we brengen ieder ook echt onze eigen stijl in. In eerste instantie waren we vooral benieuwd, misschien zelfs een beetje huiverig, naar wat hier uit ging komen. Het is niet altijd standaard dat een mix van al die genres gemaakt wordt en of dat goed gaat, maar op de één of andere manier krijgen we voor ons gevoel het toch elke keer voor elkaar om de nummers hiermee interessanter te maken. Overigens mag ik tot op heden als we onderweg zijn met de band geen nummers toevoegen in de travel playlist omdat de rest weet dat er dan te vrolijke muziek door al het geweld heen komt haha!
Wie heeft eigenlijk de bandnaam bedacht? Wat betekent Everything Decays of naar wat verwijst het?
Stijn: ‘When we play Everything Decays’. Dit was een uitspraak van Isaac Hale van Knocked Loose en dat omschrijft ons goed.
Linn: Volges mij is die uitspraak van hem iets waar Janoes ineens mee kwam, dat voelde voor hem zo goed en toepasselijk dat hij de bandnaam inbracht en we eigenlijk unaniem dachten: dit is het.
Jullie brachten op 31 mei 2024 een geweldige eerste concept-EP uit, Requiem 1: The Serial Killer's Symphony of Liberation, Deliverance and Relief. Een hele mondvol! De vijf nummers vertellen kort gezegd het verhaal van een seriemoordenaar. Was de thematiek op voorhand zo uitgedacht, of is dat geleidelijk aan gegroeid tijdens het schrijven van nummers, of de songteksten?
Linn: Het songwriting proces dat we bij Everything Decays hebben is iets waar ik wel aan moest wennen. Voorheen bij andere bands nam ik bijvoorbeeld eerst concepten op en was een nummer nagenoeg compleet voor je ook maar één repetitie had gehad. Nu is dat heel anders. We repeteren elke week en daar ontstaan de nummers ook. Niet eindeloos vastleggen maar alles leer je op geheugen. We zijn daardoor ook erg goed op elkaar ingespeeld. Op voorhand had ik bij de vorige EP het verhaal niet al totaal kant en klaar. Ik begon bij het eerste nummer, heel toepasselijk noemde we die ‘The Creation’, en terwijl de rest speelt, ga ik dan met mijn ogen dicht op de grond zitten. In combinatie met de muziek en de vibe ‘zie’ ik dan bijna voor me wat het verhaal zou zijn en dat maakt me eigenlijk automatisch dan ook weer nieuwsgierig naar het vervolg en in ons geval dan ook het volgende nummer. Deze manier van schrijven beviel me zo goed dat ik dit ook bij het nieuwe album heb gedaan, alsof de luisteraar een soort reis maakt of naar een abstract, agressief en lomp luisterboek aan het luisteren is. Daarnaast maakt dit ook dat ik me op een andere manier betrokken voel bij de nummers en me dan op het podium ook beter in kan leven. Al zullen we dat, gezien de onderwerpen, maar even niet te letterlijk nemen haha!
Linn, waar haalde je de inspiratie vandaan voor die thematiek, of voor de songteksten?
Linn: Laten we voorop stellen dat de nummers totaal fictief zijn. Bij de eerste EP kreeg ik nog wel eens de vraag of ik zelf dan ook op diezelfde manier dacht als de hoofdpersoon, de seriemoordenaar, en de beschrijvingen in de nummers. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ikzelf eerder als het tegenovergestelde omschreven zou worden, ik ben eigenlijk vaak veel te vrolijk voor al die lugubere onderwerpen maar misschien maakt dit contrast het juist wel weer logisch. Ik voel me hierbij vooral meer zoals een regisseur van bijvoorbeeld horror of thriller films. Het kan misschien schokkend zijn maar dit zegt niet direct iets over mij als persoon, behalve dat ik misschien een aparte verbeelding heb. Wat wel terugkomt in de nummers zijn raakvlakken met kwesties in de wereld zoals geweld, trauma, onderdrukking, en hoe de psyche van de mens in bijvoorbeeld extreme omstandigheden zou kunnen werken en hoe die tweestrijd er dan uit zou zien. Ik vraag me dan ook wel eens af, als ik in die situatie zou staan, hoe zou ik dan reageren. Het is denk ik best lastig om eerlijk te zijn en niet te ontkennen dat nobele keuzes niet altijd een optie zijn, dat mensen zich misschien heiliger voordoen dan dat ze zijn. Ik denk dat ik me in die zin ook wel vrij goed kan verplaatsen in de minder conventionele meningen en daarin objectief kan blijven. Onderwerpen zoals deze vind ik vaak interessant en komen, bewust of onbewust, dan ook weer terug in de nummers, en door ze net die extra spanning mee te geven komt de boodschap ook wat krachtiger aan. Kijkend naar het nieuwe album en bijvoorbeeld het nummer ‘Crowd Control’, daar zie ik veel observaties over leed en oorlog terugkomen, wat vandaag de dag helaas akelig relevant is, ondanks dat ik het nummer al eerder geschreven had. Het feit dat bepaalde machtsverdelingen inmiddels zo ongelijk zijn zorgt wel voor bepaalde spanningen. Ik denk dat muziek altijd al een vorm is geweest om deze spanningen en zaken op een al dan niet maatschappijkritische manier aan het licht te brengen.
Wanneer komt jullie eerste full-length album uit? Zal het muzikaal in dezelfde lijn liggen als de EP, of zitten er nieuwigheden in?
Stijn: Het album gaat op 11 september 2026 online. De nummers hebben zeker nieuwigheden, door bijvoorbeeld het meer toepassen van ‘cleans’, maar ik denk dat we elkaar op muzikaal vlak ook uitdaagden. Zo schrapten we veel nummers die we niet voelden, maar we waren ook eerlijk naar elkaar als iets niet vet was. Daarnaast lieten we nummers even liggen, die daarna een toevoeging moesten krijgen, zodat we van het nummer konden maken wat we écht wilden.
Kun je iets meer vertellen over de titel van de nieuwe plaat die eraan komt, Requiem II: We will slaughter the lambs?
Linn: De titel komt van een passage uit het nieuwe nummer ‘Adrenaline: A Lifetime filles with Rage’, namelijk ‘We will rise up, and rise up again. Until we are the lions that will slaughter the lambs’. Ik vind dat die zin een belangrijke kern wel samenvat, dat je onderdrukt wordt maar net zolang blijft opstaan tot je overeind staat. Dat je niet langer blind achter de massa aanloopt zonder zelf na te denken, maar dat hier automatisch wel weer bij hoort dat je verantwoordelijkheid neemt voor je keuzes, en je je niet langer achter anderen kunt verschuilen. En dat dán die vraag opkomt of je vanuit je ‘nieuwe’ positie wél andere keuzes maakt dan de personen voor jou deden.
Is het nieuwe album terug opgebouwd rond één thema, vertelt het één verhaal?
Linn: Zoals ik al aangaf is dit album ook weer als een soort boek geschreven. Gaandeweg door de nummers door volg je het verhaal van mensen die onderdrukt worden, zich daardoor leeg en zielloos voelen maar uit woede toch die kracht vinden om op te staan en zich te verzetten. De vraag is dan vooral hoeveel ze achteraf van zichzelf verloren zijn om tot dat punt te komen, dat ze door die wraakgevoelens beschadigd raken en die cyclus van geweld gewoon weer door kan gaan.
Overloop misschien het album eens kort, waarover gaat elk nummer?
Linn: Het eerste nummer, Miserere Mei, Deus, is de intro van het album over de duistere kant die in ieder mens kan zitten. Wraak en haat worden voorgesteld als een kracht die langzaam bezit van je kan nemen, en we wilde dat dit ook onheilspellend zou klinken. Daarna komt Crowd Control, een nummer over macht, onderdrukking en hoe mensen worden behandeld alsof ze niets waard zijn, een wereld waarin een kleine groep bepaalt wat er met de rest gebeurt. Broken Vessels gaat over iemand die door alles wat hij heeft meegemaakt volledig is gebroken. Hij voelt zich leeg, verloren en gevangen in zijn eigen hoofd. Dit nummer heeft tevens de maximaal zieke gastvocalen van Jón Már Ásbjörnsson uit Ijsland, waarbij hij die wanhoop echt goed weet over te brengen. In Adrenaline: A Lifetime filled with rage komt de inmiddels opgebouwde woede naar buiten, de hoofdpersoon besluit niet langer toe te geven maar terug te vechten, en in het nummer Karma krijgen ze dan ook eindelijk de kans om die wraak te nemen. Wat hierin begint als gerechtigheid verandert steeds meer in pure haat en vergelding. Het volgende nummer Guillotine beschrijft hoe de vijand eindelijk wordt gestraft maar die overwinning voelt anders dan verwacht, de haat is inmiddels ook deel van onze hoofdpersoon geworden waarna in het nummer Rejoice the Butcher die wraak alles overneemt. Wat dan ooit begon als verzet tegen onrecht is veranderd in plezier om het lijden van anderen, de slachtoffers zijn uiteindelijk zelf een soort monsters geworden. In die zin voelt dit album ook wel een beetje ‘full circle’ op onze eerste EP, waar we daarin vooral de transformatie van het individu beschreven,is dat in Requiem II naar een hele groep doorgetrokken.
Live zijn jullie fantastisch, zwaar, brutaal, één brok energie, een stevig geheel. Hoe bereiden jullie zich voor op een show, in de backstage? Rustig aan, of met opzwepende muziek?
Stijn: We bereiden ons vooral voor door grappen te maken en wat te eten. Als we steeds dichterbij onze settijd komen,spreken we alles nog eens door, setlist-aanpassingen en andere zaken waar we op moeten letten. Als we eenmaal opbouwen, checkt iedereen bij elkaar of men tevreden is en of het geluid werkt. Daarnaast springen we bijvoorbeeld allemaal bij met het opbouwen van het drumstel van Marvin. Maar dat doen we pas nadat gitaar en bass zijn aangesloten en werken. We werken door de vele shows efficiënt en weten precies wat we aan elkaar hebben. Als het eenmaal zo ver is, geven we elkaar een boks en zijn de grappen verdwenen. Dan bestaat voor één ieder van ons maar één ding en dat is echt gas geven!
Linn: Ik vind het moment net voor een gig bij ons altijd verbazingwekkend ontspannen verlopen! Buiten de gigs om zijn we zelf enorm chaotisch, maar bij een gig gaat die knop om dus dat is wel een mooi contrast. We doen het ook echt met zijn allen en ik denk dat we samen toch wel het grootste plezier hebben!
Linn, je bent een uitstekende frontvrouw en performer, met al een aantal jaar ervaring. Kun je iets meer vertellen over je zang, want je gebruikt verschillende technieken? Hoe ben je ooit begonnen als vocaliste, en hoe heb je de cleane zang, grunts en dergelijke aangeleerd?
Linn: Ik ben vroeger op de middelbare school voor het eerst meer met muziek gaan doen toen ik ging zingen in een popkoor. Uiteindelijk stapte ik door naar een musical waarbij we met enkele schoolgenoten een band vormden. Daarna heb ik in enkele coverbandjes en rockbandjes gespeeld,maar op een gegeven moment ging ik steeds meer naar wat hardere muziek luisteren en ik ging daar ook qua zang op mee. Tijdens het meezingen bij een concert van Amon Amarth, volgens mij was dat op Summerbreeze, merkte ik dat grunts me ook goed afgingen en ik ben kort daarna hier eigenlijk volledig op overgestapt omdat ik de energie en uitlaatklep zo fijn vond. Ook klonk dit voor mij veel bijzonderder dan mijn clean vocals toen. Hierop startte ik als vocalist bij Pictura Poesis waar ik dus voor het eerst grunts deed. Eerlijk is eerlijk, terugkijkend op die periode waren mijn grunts toen echt niet heel goed haha, maar de bandleden gaven me een kans en dat heeft me uiteindelijk wel gebracht tot waar ik nu ben. Ook was ik daardoor enorm gemotiveerd om te oefenen en mijn techniek, ik gebruik voornamelijk de false chord techniek, te verbeteren. Gaandeweg door de jaren speelde ik nog met Cyanide Paradise, dat vrienden van me samen opzetten, en kon ik met behulp van tips van de gitarist Martin mijn techniek nog verder uitbreiden, omdat ik op dat punt nog nooit echt structureel lessen had gehad. De laatste jaren is mijn stem wel weer heel anders ontwikkeld en ik vind het leuk om op een dynamische manier zanglijnen te schrijven. In het nieuwe album zet ik dan ook weer wat vaker clean vocals tussen de grunts in voor de afwisseling, wat het dan weer wat interessanter maakt. Wat betreft de podiumpresentatie, zo druk en met vlagen theatraal was ik vroeger niet altijd naar buiten toe, maar ik voelde steeds meer dat het podium een plek is om jezelf te zijn, even die grenzen van wat normaal is niet te ervaren en mijn mate van inleving dan ook wat zichtbaarder te maken. Ik kan denk ik wel zeggen dat ik daar inmiddels redelijk in los gekomen ben.
Redelijk los in gekomen is wel een understatement, je bent een beest op het podium.
Jullie spelen tot nog toe voornamelijk in eigen land, Nederland. Met het nieuwe album zou daar wel eens verandering in kunnen komen, en we hopen het alleszins voor jullie. Wat zijn zoal jullie favoriete plaatsen of festivals in het buitenland waar jullie van dromen om te spelen?
Stijn: Jera on Air hier in Nederland staat bij iedereen bovenaan het lijstje! We grappen vaak dat we daarna ‘klaar zijn’. Natuurlijk is dat niet zo! We spelen de laatste tijd steeds vaker in Duitsland en dat bevalt ons enorm. Alles is daar tot in de puntjes verzorgd. En bovendien zijn de mensen gastvrij, zowel publiek als organisatie. Natuurlijk kunnen we hier alle namen opnoemen van festivals, maar ik denk dat we vooral dromen van een gave supportslot op een tour bij een band waar we allemaal naar op kijken.
Linn: Zoals Stijn al noemde zou Jera wel echt die kers op de taart zijn. Daarnaast lijkt Alcatraz Open Air in België me ook heel gaaf om eens te spelen. We gaan daar elk jaar met vrienden naartoe en de sfeer is er echt geweldig, het lijkt me gaaf om het daar eens vanuit de podiumkant mee te maken in plaats vanuit het publiek.
Wat zijn de toekomstplannen voor de rest van dit jaar en voor 2027?
Stijn: We zijn druk bezig om de release voor te bereiden en natuurlijk de release show op 6 september in Eindhoven. Daarnaast starten binnenkort de opnames voor een videoclip. We hebben zeker wat shows in het verschiet, maar met name in de zomer van 2027 zullen we op veel festivalpodia te vinden zijn!
We zijn aan het slot van dit interview. Is er nog iets dat jullie willen delen met de lezers?
Stijn: Dennis, enorm bedankt voor jouw support door de jaren heen. We waarderen dit enorm en dat doet ons echt veel. Nogmaals bedankt.
Linn: Daar kan ik me alleen maar aansluiten! Je enthousiasme, betrokkenheid en support, niet alleen voor ons maar ook voor ontelbare andere bands, zijn geweldig om te zien en te ervaren, en we zijn je hier heel erg dankbaar voor!
Heel veel dank voor dit interview. We kijken alvast uit naar jullie album en om jullie terug live te zien. Veel succes alvast!
De album release show van Everything Decays vindt plaats op zondag 6 september 2026 in Café The Jack in Eindhoven, met ook Boneripper, Man As Plague, Bloodcrypt en Left To Love.
Hoewel dit niet hun nieuwste materiaal is, geeft de videoclip voor The Legacy: Transcended My Mortal Coil een perfect beeld van wat je qua sound en energie van Everything Decays kunt verwachten.
Opmerkingen