Exclusief interview met NERVOSA - gitariste Helena Kotina! + video
Stel je voor: je bent een jonge, getalenteerde gitariste die in een bandje op school covers speelt en later een eigen EP met vier nummers uitbrengt als studioproject. Dan vraagt de oprichtster van een wereldbekende vrouwelijke thrash metal band je om de band te vervoegen én om mee te werken aan hun volgende album. Plotseling word je dan ook nog eens gevraagd om als bassiste twee maanden lang mee te gaan op tournee door Latijns-Amerika. Dit overkwam de Griekse gitariste, en het veranderde haar leven ingrijpend. Onze medewerker Dennis Barbion wou hier wel meer over weten. Na het concert van NERVOSA op Parkpop in Oostkamp op 22 augustus 2026 had hij een exclusief interview met haar. Maak kennis met Helena Kotina, een uitzonderlijke gitariste die we hierbij eens in de spotlights zetten.
Met onze gewaardeerde dank aan Marc De Gelder voor de foto’s.
Wanneer ben je eigenlijk met muziek begonnen Helena, wanneer ben je gitaar gaan spelen?
Helena Kotina: Ik begon met gitaar spelen toen ik 13 of 14 jaar was. Een paar jaar later richtte ik een schoolband op, een coverband. We hadden een demo met maar twee of drie nummers op. We speelden uitsluitend covers. Later, toen ik aan de universiteit studeerde, ging ik tegelijkertijd ook in een andere band spelen, Daffodil, die meer gothic metal speelde. Zo kreeg ik de kans om wat meer ervaring op te doen, door concerten te spelen in grotere zalen en vaker op te treden. Toen ben ik voor het eerst in een echte studio geweest, met een producer, om alles op de traditionele manier op te nemen. Dat was mijn eerste ervaring. Daarna heb ik mijn eigen EP opgenomen met vier nummers, een eigen project. Dat was wel een studioproject, het was nooit de bedoeling om er nadien concerten mee te geven. Vlak daarna nam Prika Amaral van NERVOSA contact met mij op en ben ik bij de band gekomen. Vanaf dan begon alles te lopen, en de rest is geschiedenis.
Toen heb je in korte tijd ook zowat de rest van de wereld gezien, met veel tournees.
Helena: Ja!
Welke bands of artiesten hebben je als jonge, beginnende muzikante geïnspireerd? Ik kan er al eentje raden, maar er zijn er wellicht nog andere.
Helena: Ja, je kunt er zeker één raden. Ik denk dat iedereen die wel kan raden. Dus heel voor de hand liggend, uiteraard Scorpions.
Oh echt? Dat is nu eens een verrassing! [lacht]
Helena: Oh ja, wauw, dat is nieuw, wat een verrassing! [lacht] Dus ja, Scorpions. Zij hebben echt mijn leven veranderd, en voor mij is er een leven vóór en een leven na Scorpions. Zonder hen zou ik hier nu niet zijn, zou ik ook geen gitaar spelen, en zou ik waarschijnlijk niets van dit alles doen. Daarnaast hield ik ook erg van bands als Rainbow, Led Zeppelin, Deep Purple, de klassiekers. Ik was echt fan van Gary Moore als gitarist. Hij is één van mijn grootste inspiraties. Zo ben ik dus begonnen, en later raakte ik meer geïnteresseerd in extreme metal maar wel meer melodisch, met bands als Arch Enemy, Machine Head, Nevermore, dat soort muziek, omdat ze de brute kant combineren met de melodische kant. Voor mij was het gemakkelijker om die melodie te pakken en die stap dan zo naar een meer extremer geluid te zetten. Maar ik sta open voor alles, alles wat goed is en een bepaald gevoel oproept. Dus ja, ik begon met de klassiekers in metal en ging toen meer naar extreme dingen.
Je noemde er al één, Gary Moore, maar wie beschouw je nu als je favoriete gitaristen aller tijden?
Helena: Verdorie zeg, dat is moeilijk! [zucht]
Ja, ik besef dat het een vreselijke en bijna onmogelijke vraag is om te beantwoorden. Maar Gary Moore is er dus al één.
Helena: Oké, ja… Michael Schenker zou er ook één moeten zijn… en Ritchie Blackmore ja, zeker weten. Verder nog Zakk Wylde… en Randy Rhoads. Het is zo moeilijk om te kiezen! Maar ik heb er vijf. Dit zou wel mijn top vijf kunnen zijn.
Ik dacht het zonet, je hebt er wel vijf.
Helena: Ja, dit zijn mijn vijf belangrijkste.
Nu gaan we over naar het hoofdstuk NERVOSA. Je bent in 2022 bij NERVOSA gekomen, en het lijkt erop dat het meteen klikte met Prika Amaral, die je vroeg om bij de band te komen. Het lijkt alsof er iets magisch gebeurde, en best opmerkelijk dat zij je ergens via het internet vond en dat je je bij de band voegde alsof het voorbestemd was, en als een match made in heaven. Hoe waren die eerste stappen bij NERVOSA voor jou?
Helena: Wel, ik heb toen iets geks gedaan, maar ik ben er wel heel dankbaar voor. In 2022 zijn we met elkaar beginnen praten, of misschien wel al in 2021, ik weet het niet meer precies. Prika legde me uit dat ze toen net het album Perpetual Chaos hadden uitgebracht met een nieuwe line-up, dat ze toen nog geen nieuw lid in de band konden aankondigen, maar dat we wel alvast samen aan het volgende album moesten beginnen. Met het feit dat ze mij die kans gaf, dat ze met iemand anders aan muziek wilde werken, begreep ik meteen dat ik niet alleen de nummers zou spelen, maar dat ik echt aan alles zou meewerken. Dit motiveerde me wel om nog méér te geven, om alles te geven, want ik hou daar echt van en ik geniet er ten volle van. Ik wilde ook wel vanaf het begin bij iets betrokken zijn, helemaal van bij het begin, en het hele proces doorlopen, niet alleen muziek spelen, maar ook creëren. We begonnen te praten met elkaar, ideeën en riffs uit te wisselen, we bespraken het concept van het Jailbreak-album… Eigenlijk is het best gek en zeldzaam om zomaar iemand nieuw via sociale media te ontmoeten, zo’n goede klik te hebben, en dan meteen aan het volgende album te beginnen werken. Dat was te gek! Ik ben ook dankbaar dat de band in 2022 op het laatste moment een bassiste nodig had voor hun tournee door Latijns-Amerika gedurende twee maanden, en ze mij vroegen om mee te gaan. Ik kende de hele setlist wel al maar dan op gitaar, maar ik zei: oké, dat kan ik wel doen op bas ja. Ik dacht toen: ik heb dan de tourervaring en kan die ervaring later gebruiken op de volgende tournees. Wat ik toen ook nog dacht: laten we eens kijken of het klikt als we samen op tournee zijn, want dat is ook weer iets anders.
Dat was ook iets totaal nieuw voor jou.
Helena: Ja, iets helemaal nieuw, en toch wel een heel belangrijk iets.
Dus je bent bij NERVOSA begonnen als bassiste, en ging meteen mee op tournee!
Helena: Ja! En in Latijns-Amerika dan nog. Twee maanden lang! [lacht]
Hoe was de omschakeling toen van bassiste naar leadgitariste?
Helena: Dat was fantastisch, en dat was uiteindelijk ook de bedoeling. Het was een beetje last minute om basgitaar te spelen tijdens die tour, maar ik heb er echt van genoten. Zo lang toeren in Latijns-Amerika is één van de zwaarste dingen die je kunt doen. Vrijwel meteen daarna gingen we een maand op tournee door Europa, en ik dacht: oké, so? Goed hoor, prima. Vergeleken met de Latijns-Amerikaanse tour was dat een makkie. Maar ik ben blij met alle ervaringen die ik heb opgedaan.
Ik kan me voorstellen dat je in het begin toen je bij NERVOSA kwam, bij een band die al een aantal albums had met één gitariste en er plots twee gitaristen zijn, je allicht met Prika moest samen zitten en alle arrangementen van de oudere nummers moest herbekijken? Daarvoor speelde Prika ritmegitaar en af en toe solo's, maar toen hadden jullie één ritmegitariste en één leadgitariste. Hoe was het om oudere nummers aan te passen naar twee gitaren?
Helena: Het was geweldig om, laten we zeggen, een aantal van de oudere nummers op te frissen en nieuw leven in te blazen. Het was een mooie uitdaging. Zoals je al zei, deze nummers bestonden al tien jaar of langer, die werden steeds opnieuw gespeeld op concerten en mensen kenden ze goed. Het was een uitdaging om er iets van te maken dat er bij paste en dat de nummers niet veranderde. Het was goed om er wat leadpartijen in te verwerken, om wat melodieën te delen bijvoorbeeld in verschillende octaven, het gaf de oudere nummers als het ware een nieuw leven.
Het is echt schitterend, want als je naar de oudere albums luistert en de nummers nu live hoort, is er wel degelijk een verschil, maar het blijft wel het authentieke nummer.
Helena: Ja, er is inderdaad een verschil. Maar ze moesten nog steeds klinken als de typische NERVOSA-nummers. Als je een nummer als Death! speelt, moet het ook klinken als Death!, maar dan herbewerkt.
Wat ik me ook afvraag... je schrijft veel riffs, je bent zo getalenteerd en creatief. Neem je thuis dingen op als je aan het oefenen bent? Blijkbaar wel vaak, gezien de video's die we op sociale media zien?
Helena: Oh ja!
Maar tijdens een tournee krijg je waarschijnlijk ook ideeën, neem je dan ook korte stukjes zoals riffs op tijdens een tournee? [Ze knikt instemmend]
Dus je neemt quasi constant ideetjes op?
Helena: Ja onderweg, als er iets in me opkomt, dan pak ik zeker mijn telefoon en neem ik het op. Zelfs als ik thuis ben en ik een idee heb, pak ik meteen mijn telefoon. Ik wacht niet tot ik mijn computer open heb en al de rest. [lacht]
Dus als je ’s morgens wakker wordt en een idee hebt dan ook meteen?
Helena: Nee, dat is balen. Want dan zou ik het niet meer kunnen aanhoren wat ik allemaal heb opgenomen! [lacht] Maar zelfs als ik op tournee ben en er komt iets in me op, neem ik het zeker op. Het hangt er wel van af, want ik ga mezelf niet dwingen om ideeën te bedenken. Ik bedoel, als we een deadline hebben voor een album en we moeten ook nog op tournee zoals dat bij Slave Machine het geval was, ja dan misschien wel, op een vrije dag, of op een dag dat ik veel vrije uren heb, dan raap ik mezelf als het ware bij elkaar en ga ik naar een rustige plek om me daar te focussen, om dingen te creëren, want dan moét je wel. Maar als we geen haast hebben, forceer ik het ook niet.
Nu, over het laatste album Slave Machine. Het is een geweldige plaat, niet meer alleen pure thrash metal, maar veel meer dan dat. We hebben het al gehad over je talent als bassiste. Wat de opnames van dat album betreft, heb je ook de baspartijen voor jouw rekening genomen. In de studio heb je dus zowel de baspartijen en leadgitaar ingespeeld. Hoe was het om dan van het één naar het ander om te schakelen? Was dat gemakkelijk? Heb je een paar dagen alleen de bas opgenomen en op andere dagen alleen de leadgitaar?
Helena: Ja. We werken altijd eerst één ding af en gaan dan verder met het andere. Tenminste, zo doen we het tot nu toe. Alle opnames waren natuurlijk onder begeleiding van onze producer Martin Furia. Ik vond het leuk. Het is iets wat ik echt graag doe in de studio. We hebben inderdaad eerst de bas opgenomen en daarna de gitaren, de leads en al de rest. Het was heel erg fijn, het is iets wat ik graag doe. Ik vond het leuk omdat ik samen met de producer baslijnen probeerde te creëren buiten de meest voor de hand liggende dingen waar een gitarist aan zou denken, en dat maakt je als gitariste meer... ruimdenkend. Ik vond heel het proces dan ook leuk, omdat je dan zo kon zien hoe het uiteindelijk allemaal moest klinken.
Dat moet toch een hele uitdaging geweest zijn?
Helena: Jazeker, het was een uitdaging, niet alleen om te spelen, maar ook om dingen te creëren, want gitaar spelen is iets anders dan een baspartij componeren die volledig op de gitaar gebaseerd is. En baslijnen creëren zoals het hoort, is ook weer iets heel anders. Het was een mooie ervaring. Ik vind het heerlijk om me in dat soort dingen te storten. Ik wou nog dat ik kon drummen ook! [lacht] Ik wou dat ik datook kon.
Of zingen?
Helena: Hm, dat wil je niet horen! [lacht]
Nu een beetje een ludieke vraag. Ik heb die eerder ook al aan Prika gesteld in een ander interview, maar ik wil het ook aan jou vragen. Kun je de andere leden van NERVOSA in één, of misschien in drie woorden beschrijven?
Helena: O jee!
Het is een vreselijke vraag, ik weet het. Wat is typerend voor elk van hen?
Helena: Mijn god dat is moeilijk… Oké, voor Michaela zou ik zeggen… zij heeft een oneindige hoeveelheid energie. Ze heeft de energie van een tienjarige, het houdt nooit op. [lacht]
Dus het sleutelwoord voor Michaela: energie.
Helena: Energie, ja! Zij is iemand die de hele dag bezig is, van hier naar daar rent en overal naartoe vliegt. Dat bewonder ik! Ik kan dat zelf niet, ik bewonder dat wel. En dan voor Hel Pyre zou ik zeggen, hoe zeg je dat ook alweer… Natuurlijk komt zij ook uit Griekenland, dus zij is zowat mijn maatje.
Jullie hebben dezelfde nationaliteit, het is dan ook gemakkelijk communiceren met elkaar.
Helena: Ja, een maatje om mee te kletsen, en dit alles in je eigen taal.
Dus het sleutelwoord voor Hel Pyre: maatje. En nu Prika? Misschien drie woorden?
Helena: Zij is eigenlijk ook niet te stoppen. En… ze is crazy! [lacht] Dat dacht ik toch vroeger ook al, omdat ik zelf geen ervaring had, en elke keer was het zo van: oké, we moeten het album op die of die dag afleveren zo zei ze me, en ik dacht: is dat wel mogelijk? Maar ze zei van wel, en ze runt de band natuurlijk al zoveel jaren, dus ik dacht het komt wel goed. En dan nadien: wow, we hebben het toch maar gedaan, maar… dus echt wel crazy! Dus, onstopbaar, en gek… En hoe zeg je iemand die er altijd is?
Altijd aanwezig?
Helena: Aanwezig, ja! Niet te stoppen, gek, aanwezig. Ja, dat moet het zijn voor Prika.
En tot slot Emmelie?
Helena: Hm… Over Emmelie zou ik zeggen… kalm! Wat de situatie ook is, ze weet echt altijd kalm te blijven!
Geweldig! Ik ben wel benieuwd naar hun reacties als ze dit horen.
Helena: Oh ja, ik hoop dat ik het niet verknald heb! [lacht]
Nu iets heel anders. Ik ben niet zo thuis in de technische details van gitaren, maar welke gitaren en apparatuur zoals versterkers gebruik je, en waarom gebruik je precies die merken? Tijdens mijn research voor dit interview kwam ik erachter dat je de zwarte Schecter MV-6 in je thuisstudio gebruikt, en de rode en nu zwarte Schecter E-1 op het podium? En je gebruikt de Blackstar-versterker? Waarom Schecter en waarom Blackstar?
Helena: Schecter, omdat Schecter de dingen combineert die ik zocht. Ik heb altijd al van Explorers gehouden, ik speelde er vroeger ook op, maar ik had 24 frets en een Floyd Rose tremolo nodig toen ik bij NERVOSA kwam, zodus... Ik bekeek toen alle opties en Schecter had net dat model uitgebracht, de rode die ik op het podium gebruikte en die ik thuis nog steeds gebruik, en ik dacht: laten we die eens proberen. Het was een perfecte match. Het gevoel, de balans, hoe comfortabel het instrument is en hoe stabiel het is, ongeacht of ik op tournee ben, aan het reizen, en wat de weersomstandigheden ook zijn, of ik hard speel op het podium en zweet, het is er altijd, de machine blijft het doen.
Kwaliteit.
Helena: Inderdaad. De MV-6 gebruik ik om thuis te oefenen. Ik oefen ook soms met een ander instrument, meer een Stratocaster-ding, gewoon om verschillende dingen te oefenen als ik terug ben van een tournee. Ik ga dan even bijkomen van de thrash metal, dan speel ik op de andere instrumenten en probeer ik andere dingen uit. Dan de Blackstar. We werken nu al een paar jaar samen, en eerlijk gezegd heb ik de versterkers altijd al leuk gevonden. Ik had er al een paar gebruikt lang voordat ik bij NERVOSA kwam, en volgens mij hadden we voor het eerst contact net voordat ik bij de band kwam. Ze boden me aan om een paar van hun versterkers te proberen die ze toen net op de markt hadden gebracht. Ik was echt onder de indruk, en het is een geweldig bedrijf. Je hebt er altijd direct contact mee, en snel, en waar je ook speelt krijg je altijd ondersteuning, over alles, ze staan altijd voor je klaar.
Dus daar ben je heel tevreden over, en de service is onberispelijk.
Helena: Ja, super.
Interessant. Naast alles wat we al besproken hebben, doe je nog meer. Je geeft namelijk ook online gitaarlessen, via e-mail of Patreon. Wat vindt jij het belangrijkste om je leerlingen mee te geven?
Helena: Geniet gewoon van het instrument! Dat blijf ik hen altijd zeggen. Ik was niet zo gewend om gitaarles te geven, maar ik kan niet stilzitten, en ik wil thuis graag iets doen enzo ben ik daarmee begonnen via Patreon. Toen kreeg ik steeds meer studenten, en zoals de afgelopen maanden nu hadden we een pauze tussen twee tournees door, en toen dacht ik: oké, laten we dat eens proberen want ik wil echt niét niets doen, nee, dat kan ik niet. Ik heb leerlingen die al een bepaald niveau hebben bereikt en die al hun eigen band hebben. We spreken echt dezelfde taal en zitten op één lijn. Naast technieken en dergelijke, vragen ze ook advies over het toeren, over podiumdingen… Ik vind het zelf ook erg leuk! Het is net alsof ik met een andere band achter de schermen praat. Elke keer als ze het podium opgaan voor een optreden en we direct daarna les hebben, geven ze feedback in de trant van: zo ging het, zo speelde ik, zo probeerde ik dit of dat… Dan antwoord ik: geweldig! Dat vind ik erg fijn. Ik ben blij dat ik hen kan helpen.
Welk advies zou je geven aan jongeren, of oudere mensen, dat maakt eigenlijk niet uit, die beginnen met muziek maken, met gitaarspelen?
Helena: Houd gewoon van je instrument en geniet ervan! Genieten, dat is het allerbelangrijkste. Pak het instrument en speel gewoon. Speel, ook al breek je iets, of breek je een snaar of wat dan ook. Pak het instrument vast en speel, omdat je het leuk vindt en omdat je dat wilt. Je moet jezelf ontwikkelen op het instrument.
Wat is je advies aan beginnende muzikanten, of mensen die al een tijdje spelen, en hun eerste of een nieuwe gitaar willen kopen? Hoe weten mensen welke gitaar het beste bij hen past, want er zijn zoveel verschillende?
Helena: Ja, ik weet het, er zijn zoveel mogelijkheden. Je hoeft zeker geen dure of supermooie gitaar te hebben, dat is niet nodig. Je hebt een gitaar nodig die comfortabel voor je aanvoelt. Zelfs als die maar 100 euro kost, of 200, 300 euro, het hoeft geen gitaar van 3.000 euro te zijn. Het is altijd goed om dingen uit te proberen. Ik neem liever de tijd om verschillende muziekwinkels te bezoeken en de instrumenten in het echt uit te proberen. Ik weet dat je er online kunt kopen, ja, en het ziet er soms cool uit, en alle instrumenten zijn geweldig, maar het gaat om je handen, je techniek, om alles wat daarbij komt kijken, dus... De beste manier om erachter te komen is door het instrument daadwerkelijk te bespelen. Ook al kost het wat meer tijd om alles in een muziekwinkel te vinden, ik geef daar toch de voorkeur aan.
Allicht krijg je dan ergens een gitaar in je handen in een winkel, je probeert hem uit en je weet, je voelt, dit is ‘m?
Helena: Inderdaad, zo gaat het! Pak er eentje, speel erop, en als je het leuk vindt en vindt dat het je past, neem ‘m mee.
We komen bij het einde van dit interview. Maar wat ik wel nog wil weten is wat je ultieme droom is, of de volgende grote mijlpaal die je met NERVOSA wilt realiseren? Jullie hebben al meermaals in de VS gespeeld, getoerd in Brazilië en Japan, shows gespeeldin China, Indonesië, jullie gaan in India op Bangalore Open Air spelen, en jullie hebben onlangs een subliem album uitgebracht.
Helena: Eén van mijn grootste dromen, en die gaan we over een paar weken waarmaken, is om op Rock In Rio te spelen. Dat is een droom die ik altijd al heb gehad en die nog steeds niet is uitgekomen, nog niet. Maar als alles goed gaat, lukt het ons over enkele weken. Ik kijk er echt naar uit. Je vindt er veel videoclips van en bands zoals Iron Maiden brachten een livealbum Rock In Rio uit. Zoveel duizenden mensen die daar aanwezig zijn, en zo’n enorm groot podium. Dus dat is iets wat nog niet is gebeurd, dat stond hoog op mijn bucketlist. Verder natuurlijk ook albums blijven uitbrengen, blijven toeren, en hopelijk steeds groter en groter worden… Gewoon blijven doorwerken, en met een beetje geluk komt dat allemaal wel goed.
Is er tenslotte nog iets dat je wilt delen met de lezers?
Helena: Ik zou zeggen: houd onze social media in de gaten, want het tourseizoen is begonnen en het wordt steeds drukker. Er komen nog meer aankondigingen aan, dus misschien komen we wel in jouw land of in jouw stad spelen, dus houd het in de gaten.
Oké, Helena. Heel erg bedankt voor je tijd en voor dit boeiende gesprek. Veel succes met de tournees en met alles wat je persoonlijk doet, zoals je gitaarlessen. Tot ziens hier in België, en het allerbeste! Viva NERVOSA, want zo luidt het toch: NERVOSA will never die.
Met Ghost Notes van NERVOSA kunnen we Helena Kotina aan het werk zien en horen:
Opmerkingen