Interview met Echoes of a Dying World's (BE) frontvrouw Tine Vanmuysen! + video
Bijgewerkt op: 5 sep
Met Heavy Metal Motion zetten we graag onze Belgische bands in de kijker. Er is in ons land dan ook een overvloed aan talent. De progressive melodic death metal band Echoes of a Dying World heeft net een gloednieuwe EP uit: Revelations. Reden genoeg voor onze medewerker Dennis Barbion om eens kort in het verleden maar vooral in het heden van de band te duiken met frontvrouw Tine Vanmuysen tijdens een ‘onthullend’ gesprek.
De band werd oorspronkelijk opgericht onder de naam Northwind. Wat heeft jullie in 2020 doen besluiten om vrij snel de bandnaam te veranderen? De naam Echoes of a Dying World klinkt nogal donker. Waar staat de bandnaam precies voor in de context van jullie muziek? Wie bracht dit aan, en naar wat verwijst het?
Tine Vanmuysen (zang): Met het vertrek van onze leadgitarist die toen de riffs schreef, besloten we om het hele concept te veranderen. We wilden een band waarin ieders inbreng even groot was, en de nummers in samenwerking met elkaar tot een mooi geheel verweven werden. Waar we ons tevoren vastpinden op de Noorse mythologie, besloten we meer ons eigen ding te gaan doen qua lyrics en muziek. Zo ontstond alles meer uit het buikgevoel, en niet meer met een focus op Noorse mythologie. De naam Echoes of a Dying World werdontleend aan één van de eerste songs waar we in het nieuwe concept aan werkten. Wanneer we toen naar de toon en het concept van mijn lyrics keken, bleek dat deze naam de thema’s ook overkoepelde, en samenbracht onder een noemer. Het stukje songtekst an echo of a dying worldis terug te vinden in het nummer Wandering Soul.
Voor wie niet zo vertrouwd is met subgenres binnen metal, hoe zouden jullie je muziekstijl ‘melodic death metal’ omschrijven, wat is kenmerkend voor dit genre?
Tine: Speelt Echoes of a Dying World puur melodic deathmetal? Ik denk dat het antwoord daarop neen is. Wij trachten muzikale landschappen te creëren die voor ons juist aanvoelen. Er is geen echt genre waar we ons op richten bij het maken van onze nummers. Elk nummer krijgt een eigen identiteit, en soms zit er meer death metal in, soms een greep uit andere genres. Dit is niet iets wat we bewust doen, maar wat vanzelf komt. Dit wordt denk ik vooral ook beïnvloed door de muziek die we zelf beluisteren, en dat is heel divers. Ieder brengt vanuit zijn eigenheid dingen aan, die het geluid van Echoes of a Dying World vormen. Ik denk dat een betere omschrijving dan ook is: ‘bridging atmospheric depth with raw brutality’.Onze sounds worden vaak vergeleken met die van de vroege Gothenburg-scene, en de bands die daar actief waren zijn ons dan ook zeker niet vreemd, en hebben waarschijnlijk ook mee hun stempel op onze muziek gedrukt.
Welke band inspireren jullie zoal, en met welke bands zouden we Echoes of a Dying World zoal kunnen vergelijken?
Tine: Vergelijken is heel moeilijk. En deze vergelijking gaat ook niet voor ieder nummer op. Maar ik denk dat we wel wat aanleunen tegen bands als Cult of Luna, Soilwork, In Flames… Waar we onze inspiratie vinden ligt voor ieder van ons anders. Om een voorbeeld te geven, ben ikzelf bijvoorbeeld klassiek geschoold, en ik houd van artiesten als Nina Simone en Billie Holiday. Ik groeide op in het grunge-tijdperk, en ik ben eigenlijk van oorsprong een klarinettiste. Dit neem je automatisch mee in je muziek. En zo geldt dat voor ieder van ons, we hebben allen een eigen muzikale rugzak die mee vorm geeft aan ons geheel.
De nieuwe EP Revelations is het sluitstuk van een ambitieuze conceptuele trilogie. Het begon in 2022 met de EP Before The Fall, gevolgd door het debuutalbum Tribulation in 2023, en nu dus Revelations, met daarop vijf nummers. Wat is de overkoepelende rode draad of de verhaallijn doorheen deze verschillende hoofdstukken?
Tine: Dat is dus ‘An Echo of a Dying World’… In het kort samengevat kadert Before The Fall alles wat eraan vooraf gaat voor het geheel in elkaar stuikt, en chaos alles overneemt. Tribulation is de afrekening, het ineenstorten van alles, en de dingen die aan de basis daarvan liggen. Revelations kan dan weer gezien worden als de onthulling, waar de ‘systems in the dark’ zich verstoppen, maar niet zonder er ook een boodschap van hoop aan te koppelen. Weet je, niet alles is verloren, en zolang hoop leeft, is er een betere wereld mogelijk.
Dat is zeker zo!
In welk opzicht verschilt de nieuwe EP Revelations die heel recent op 28 augustus 2026 gereleased is van het eerdere werk op het album Tribulation?
Tine: Ik denk dat we als band gegroeid zijn, en nog meer onze eigen identiteit gevonden hebben.
Voor de single Iskariot werkten jullie samen met een streekgenoot, de tattoo-artiest en tv-maker Tijs Vanneste, bekend van Van Echelpoel en de tv-programma’s De Kemping en Tattoorist. In een vorig leven was hij zanger van de progressive metal band Oceans of Sadness. Hoe is die samenwerking tot stand gekomen, en wat voegde zijn rauwe stemgeluid toe aan jullie sound?
Tine: Tijs Vanneste en onze gitarist Wim Melis zaten vroeger samen in Oceans of Sadness, en het zijn dan ook goede vrienden. Dat Tijs een guest vocal kwam doen, leek dan ook een logische stap. Ik denk dat Tijs zijn bijdrage het nummer mee verder opengetrokken heeft, het was een mooie fit. Wie goed luistert, hoort op het einde ook een Gregoriaans gezang perfect verweven met de gitaarriffs. Ook dit werd door Tijs gedaan, en laat zien wat voor een veelzijdig artiest hij is.
Hoe vinden jullie de balans tussen de agressieve energie van death metal en de dromerige, atmosferische soundscapes die jullie wall of sound definiëren? Dat lijkt me allesbehalve eenvoudig?
Tine: Het is een werk van trial en error, sommige dingen werken, maar sommige ook niet, en die moet je dan ook durven loslaten. Die balans ontstaat zo vanzelf. Het is een proces dat soms maanden kan duren vooraleer de songs hun finale versie bereiken. Het is een voortdurend finetunen van de vocals en de instrumenten ten opzichte van elkaar, totdat we voelen dat er een goed evenwicht bereikt is, en de noodzakelijke lagen opgebouwd werden.
Hoe verloopt het schrijfproces binnen de band? Wie brengt er over het algemeen ideeën aan voor een nieuwnummer, en hoe gaat dat verder? Waar wordt inspiratie gehaald voor de songteksten?
Tine: Meestal draagt één van de gitaristen één of meerdere riffs aan waar dan op verder wordt geborduurd. Dan begint het proces van kneden, vormen, dingen toevoegen, maar soms ook weer weglaten. Elk nummer krijgt van ons de kans om te groeien, en dat is ook nodig. Soms moet je ook even een nummer kunnen wegleggen, om er nadien aan verder te werken, en er met een frisse blik aan verder te werken. De lyrics bieden een blik op mijn leefwereld, hoe ik naar de wereld kijk, maar waar ik ook telkens weer een stukje van mezelf bloot geef. Bijna elk nummer kan als een spiegel gezien worden die de dualiteit van de menselijke psyche aftoetst tegen de rauwe realiteit van de wereld om ons heen.
Laten we het even over je vocals hebben Tine. Echoes of a Dying World is een nog jonge band, opgericht in 2020. Je hanteert wel een heel veelzijdige zangstijl en combineert diverse vocale technieken. Hoe heb je dat aangeleerd? Je had natuurlijk wel al ervaring bij de band Mittgard. Maar heb je bijvoorbeeld ook lessen genomen bij een vocal coach?
Tine: Buiten de lessen notenleer vroeger heb ik nooit zangles gehad. Vóór Northwind had ik nog nooit gegrunt of gescreamd. Ik had echter wel reeds ervaring in een rock-metal coverband en een punk-rockband, maar dit waren altijd nummers die clean gedragen waren. Ik heb de distorted vocals geleerd op het nummer The Road to Devestation van Kataklysm. Ik ben gewoon blijven proberen tot ik er was. Ik zocht online tips op, hoe ik bepaalde technieken kon leren beheersen, en dan is het uitproberen tot je er bent. Ik wou even goed worden als Jurgen Erken, de zanger van Mittgard, die voor mij een groot voorbeeld was. Ik ben de laatste jaren ook aan mijn cleans gaan werken. Hiervoor heb ik veel gehad aan Saher Galt die op YouTube tutorials aanbiedt, en de stemcontrole die ik zo heb opgebouwd, hielp me dan vervolgens weer om mijn distorted vocals verder uit te diepen. Vaak heb ik in mijn hoofd hoe ik iets wil laten klinken, en dan blijf ik gewoon oefenen tot ik dit benaderd heb. Er is geen grens aan wat ik wil doen, ik kijk gewoon hoe ver ik mijn eigen gepusht krijg, en wil vooral plezier blijven hebben in wat ik doe.
That’s the spirit!
Gitarist Michiel Debie verving vorig jaar Kevin Vandervoort. Welke andere dynamiek of muzikale invloeden heeft hij meegebracht naar de band?
Tine: Kort samen gevat is er een nieuwe wind door de band beginnen waaien, maar zonder dat we aan onze identiteit verloren zijn. Kevin en Michiel zijn beiden enorm goede muzikanten, die elk op een andere manier in de muziek staan, maar toch ook wel wat gelijkenissen hebben.
We hebben een heel uitgebreide, gevarieerde en kwalitatieve metalscene in België, maar het blijft allicht hard werken als onafhankelijke band die werk uitbrengt in eigen beheer. Hoe ervaren jullie de support binnen de underground, en hoe belangrijk zijn platformen zoals VI.BE, of promobureaus zoals Hard Life Promotion die perspromotie verzorgt voor bands in België en Nederland?
Tine: Voor ons als zwaardere metal band is het zeker niet makkelijk om ‘viraal’ te gaan met onze muziek. We proberen via de streaming platformen, social media zoals Facebook en Instagram, en onze promotor Hard Life Promotion onze band zo goed als mogelijk op de kaart te zetten. Van VI.BE maken we ook gebruik, en we zijn zo bijvoorbeeld op Radio Mol terecht gekomen. Het is goed dat er zulke initiatieven bestaan. Daarnaast proberen we ook de release van nieuw werk over een aantal maanden te spreiden via singles, zoals onze vorige drie singles, gevolgd door de volledige EP- of album release. Hierdoor kunnen we gedurende een langere periode relevant en vernieuwend blijven binnen de metal scene, en ook op de verschillende streaming platformen en social media.
Nu het hoofdstuk van de trilogie is afgerond: wat brengt de toekomst voor de band? Zijn er veel concerten gepland? Liggen er misschien ook al plannen op tafel voor een heel nieuw concept? Gaan jullie op het elan van een nieuwe trilogie verder?
Tine: Tijd voor een volgende trilogie hahaha nee! Nu serieus, wat we al weten is dat de lyrics weer rond een bepaald thema gaan draaien. Dit vloeit inderdaad voort uit de trilogie, en kan als een volgend boek in een boekenreeks gezien worden, waar de trilogie het eerste verhaal in driedelen vertelde. In hoeveel delen dit volgende boek verteld wordt, zal er vanaf hangen hoe snel ik mijn ei kwijt kan, en hoeveel woorden voor de lyrics daarvoor nodig zijn. We pinnen ons nergens op vast, en laten ons leiden door onze muziek. De komende twee optredens zijn onze EP-release op 5 september 2026 in Rockkelder in Balen, en op 17 oktober doen we dit nog eens over op de CD-release van Soul Collector in Le Salon in Silly in Henegouwen. Mis dus zeker deze twee shows niet!
We zijn aan het einde gekomen van dit interview. Wat wil je tenslotte nog kwijt aan onze lezers?
Tine: We kunnen al verklappen dat we reeds volop met nieuw werk bezig zijn. Werk waar we nu al trots op zijn, en waar ook weer de nodige groei in zit. Maar voor nu, kunnen we enkel zeggen, laat je meevoeren door onze echo, en check zeker onze EP uit.
Dankjewel voor dit interview. We wensen jullie veel succes met de nieuwe plaat en met de komende concerten!
Daarnaast geven we jullie nog een indrukwekkend geluidsfragment van Echoes of a Dying World mee met The Rupture:
Opmerkingen