Interview met hardrock en heavy metal kunstenaar Brecht Carton van C-ARTon!

Er beweegt van alles en nog wat in de heavy metal wereld, en met Heavy Metal Motion houden we de vinger aan de pols. Niet alleen op het gebied van muziek zijn er talloze artiesten, ook op kunstvlak. Brecht Carton is zo iemand, een talentrijke tekenaar-schilder met een enorme passie voor rock en metal. Onze medewerker Dennis Barbion had een boeiend gesprek met hem.

Wie is Brecht Carton? Stel jezelf misschien eerst even kort voor?

Brecht Carton: Ik ben geboren in Kortrijk, ik heb een groot deel van mijn leven doorgebracht in Wevelgem, en nu woon ik al drieënhalf jaar in Sente, een deeltje van Heule in Kortrijk. Geboren in 1980, getrouwd met Tine en drie kinderen, Lune, Obe en Davida. Ik ben fulltime leerkracht Beeld/Artistieke Vorming in het secundair onderwijs, leerkracht Strip- en Illustratietekenen in het Atelier voor Plastische Kunsten in Wevelgem én zelfstandige in bijberoep als portretschilder C-ARTon. Ik ben door het ene project in het andere gerold, en zo ontmoet ik steeds nieuwe mensen!

Een bezige bij. Vanaf wanneer heb je gemerkt dat je talent had als tekenaar/schilder? Of waren het familieleden die zeiden dat je talent had, en je aanraadden om daar iets mee te doen? Kreeg je ook steun van je ouders, familie? 

Brecht: Al vanaf het moment dat ik iets kon vasthouden, was ik aan het krabbelen. Later werden dat herkenbare vormen. Vanaf dat ik kon, ging ik naar de tekenschool, en in het secundair maakte ik soms de aanzet voor tekeningen voor mijn mede-studenten. Al vroeg wist ik dat ik daarmee iets wou doen. In de derde graad, wel wat later dan ik wilde, ging ik naar het KSO in Brugge, naar de Maricolen, ofwel Den Ouden Zak. Daar volgde ik, om mijn wiskundeniveau op peil te houden, Architecturale Vorming. Nadien volgde ik dan Grafische en Reclamevormgeving - Optie Illustratie, om daarna mijn lerarenopleiding te voltooien.Tot dan toe kwam hier weinig schilderen bij. Ik deed het niet graag, haatte het bijna. Aan mijn leerlingen moest ik dan uitleggen hoe ze moesten schilderen, en ik was steeds bang dat ik door de mand ging vallen. Maar op een bepaald moment, eind 2007, werd ik geopereerd aan mijn hiel, en zat ik een maand thuis. Ik was niet ziek maar moest veel rusten en ik verveelde me. Op dat moment kreeg ik een hele hoop verf van een kennis die toen haar kunstrichting had voltooid en dat niet meer nodig had. Ik had ook een plank staan, een doos met lege spuiten die ik moest zetten tegen het flebitis, en ik wist niet wat daar mee te doen. Ik vreesde dat ze me als junk gingen beschouwen als ik die spuiten in het containerpark ging afleveren. En toen heb ik er een zelfportret mee gemaakt. Sindsdien ben ik nooit meer gestopt met schilderen.

Hoe het toch kan lopen in het leven. Met ART in je familienaam was je allicht wel voorbestemd voor de kunstwereld. Heb je nog andere opleidingen in het kunstonderwijs gevolgd?

Brecht: Vanaf de derde kleuterklas tot rond mijn twintigste zat ik in het Atelier voor Plastische Kunsten in Wevelgem.

Waar kunnen mensen je werken bewonderen? Waar stel je zoal tentoon?

Brecht: Momenteel lopen enkele tijdelijke expo’s in BLUT! Art Gallery en tot eind september in Tarterie in Kortrijk. Tot 24 oktober dit jaar kun je ook mijn werk zien in Galerie Kunstkijken in Geleen in Nederland. Hier ben ik wel trots op, zeker omdat Geleen de bakermat van Pinkpop is. Op 18 oktober 2026 kun je langskomen in mijn atelier in Kortrijk ter gelegenheid van Buren bij Kunstenaars. Voor wie toegang heeft, kan tijdens het Alcatraz-festival langskomen in de persruimte. Daar zullen ook enkele werken hangen van muzikanten die daar optreden. In De Verlichte Geest in Kortrijk kun je werken van mij zien op de muren. En op afspraak kun je mijn atelier bezoeken. Dat is vlakbij die concertzaal.

Je bent toch wel al jaren bekend als schilder van metal en hardrock artiesten, of van volledige bands. Hoe ben je op dat idee gekomen, en vanaf wanneer heb je je daar op gericht?

Brecht: Toen ik in 2007 mijn zelfportret had geschilderd, wou ik blijven portretten schilderen. Ik ging op zoek naar heftige emoties. In 2017 wou ik een actie oprichten voor De Warmste Week, en dacht ik eraan om bekende muzikanten en comedians te schilderen: Wouter Deprez, Lady Linn, Freddy Devadder, Bart Peeters, Henk Rijckaert, Alestorm, Idiots, King Hiss, Channel Zero, Steak Number Eight en The DD’s. Ik dacht dat er meer interesse zou zijn om een werk aan te schaffen wanneer de geportretteerden het zouden gesigneerd hebben. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en vroeg het hen. Tot mijn verbazing vonden ze het allemaal dik oké. Door later in gesprek te gaan met Marlon Waghemans, de manager van Channel Zero, werd de focus gelegd op mijn favoriete muziekgenre en sindsdien zijn het vooral rock- en metalmuzikanten die op mijn doeken of op muren verschijnen.

Van waar komt eigenlijk je voorliefde voor hardrock en metal? Wanneer kreeg je die smaak te pakken? Welke bands hebben jou de metal wereld ingetrokken? Wat zijn jouw favoriete bands nu, of je all time favorites?

Brecht: Mijn voorliefde voor rock en metal kwam beetje bij beetje. Mijn eerste cassette was Dangerous van Michael Jackson, mijn eerste cd’s waren Automatic For The People van R.E.M. en On The Night van Dire Straits. In mijn beginnende puberjaren kwam toen plots Guns N’ Roses, en dat heeft de weg geopend. De muziek die ik toen begon te ontdekken, kwam dan vooral via Studio Brussel, dus was het nog heel mainstream. Ik weet nog dat ik toen ik op internaat zat, dacht Ik ga nu eens heel harde muziek kopen en ik kocht de Best of van KISS. Ik zie me daar nog zitten, voor mijn cd-speler in mijn kamertje, volledig gedesillusioneerd. Maar dan, door tips van vrienden, Jacques Merlevede van de platenzaak Popcenter en online-zoektochten, kwamen er heel veel andere groepen op mijn pad.Mijn all times blijven Guns N’ Roses, want je eerste lief vergeet je niet hé, maar zeker ook Motörhead, AC/DC, Ozzy en Black Sabbath, Stevie Nicks en Amenra. Muziek van huidige bands die hier momenteel geregeld het huis of het atelier vullen zijn Crypta, Sick N’ Beautiful, King Hiss en Phil Campbell and the Bastards Sons.

Welke technieken en materialen gebruik je voor die portretten van artiesten?

Brecht: Meestal zijn de muzikanten geschilderd met zwarte Chinese inkt op een kleurrijke acrylachtergrond. Af en toe komt er op de achtergrond iets anders bij zoals bister, spuitbussen en/of ander materiaal. Ik vertrek altijd van een foto die ik in mijn grafische programma’s een zwart/wit scheiding geef. Wanneer de achtergrond is opgedroogd, zet ik de tekening erop en schilder ik die in met mijn inkt. Meestal komen er twee lagen inkt op. Als laatste wordt er dan een laag vernis op gezet.

Hoe, op welke basis, kies je welke muzikant je portretteert? Brecht: In mijn hoofd zit er een hele lijst muzikanten die ik wil schilderen. Maar veelal put ik daar niet zomaar uit, maar laat ik me leiden door optredens, vragen of toevalligheden. Bijvoorbeeld als de affiche van Alcatraz uitkomt, of toen Heavy Sound Festival me contacteerde. Of een naam van de lijst met concerten in De Verlichte Geest… of als ik bij een fotograaf een machtige foto heb zien passeren. Het gebeurt eigenlijk nog maar heel weinig dat ik zomaar een naam uit mijn lijst pik zonder aanleiding.

Welke reacties krijg je van bands of artiesten zelf die je hebt geportretteerd? Geef misschien enkele voorbeelden?

Brecht: Tot nog toe zijn alle reacties heel tof! Als een muzikant niet tot bij het schilderij kan komen, is het meestal door zijn manager of entourage dat het niet lukt, zelden door de muzikant zelf.

Het mooiste compliment is als ze het schilderij zelf kopen natuurlijk. Of nabestellen. Ik kreeg vorig jaar een bestelling om Laura Christine van Dark Angel te schilderen, zodat de crew dat schilderij cadeau kon geven aan haar man Gene Hoglan. Gene kwam me nadien opzoeken in de persruimte van Alcatraz en vroeg of ik met hem op de foto wou. Beetje de omgekeerde wereld! Later contacteerde Laura me om een portret van Gene te schilderen, zodat ze de twee werken samen konden ophangen in hun studio. Die werken zijn dan, dankzij Trump, drie maanden onderweg geweest naar Amerika. Die drie maanden bleven maar duren!De ontmoeting met Leif Edling van Candlemass zal me ook altijd bijblijven. Die was zo enthousiast! Die bleef maar foto’s nemen! Fernanda Lira van Crypta was zo blij met haar portret in De Verlichte Geest, dat ik die knuffels ook niet zal vergeten. Ook Lena Scissorhands van Infected Rain was heel dankbaar voor haar portret.

Achter elke handtekening zit wel een verhaal. Daarom probeer ik het moment ook altijd vast te leggen, mét de goedkeuring van de muzikant. Na een optreden vroeg een muzikant ons eens om geen foto’s te maken omdat die zich eigenlijk heel ziek voelde, maar nam toch snel de tijd om het werk te signeren. 

Gelukkig dat dat meestal vastgelegd is, want het moment zelf gaat er zodanig veel door mijn hoofd, dat ik mij vele zaken ook niet meer zou herinneren of maar op het moment zelf dan opmerk.

Er komen uiteraard ook bestellingen van je werken uit het buitenland. Wat zijn de verste landen waar je je werken naartoe hebt gestuurd? 

Brecht: Er zijn al werken verstuurd naar Nederland, Duitsland, de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Canada. Een fan van Lee Aaron kocht tijdens Heavy Sound Festival een print die hij meenam naar Noorwegen.

Heb je ook vaste klanten, metalheads die meerdere werken kochten, of dat op regelmatige basis doen? Brecht: Ja, James uit Nederland heeft al enkele werken van mij hangen. Hij zit er niet mee in om enkele uren in de wagen door te brengen om tot bij mij te rijden. Hij bestelde zelfs al een werk dat hij opstuurde naar JyngerSlapz, een youtubester die onder andere reactievideo's op muziek maakt, met een sterke focus op rock, metal en hardere genres. Het schilderij zie je soms achter haar hangen. Ook gebeurt het regelmatig dat er kennissen of vrienden die ik ken van op optredens en festivals, plots contact opnemen om een werk te kopen of er één te bestellen.

In de concertzaal De Verlichte Geest in Kortrijk vinden heel vaak metal concerten plaats. We zagen daar inderdaad op de muren in de gang ook werken van jouw hand, een soort Wall of Fame. Hoeveel van je portretten zijn er daar momenteel, en van wie? 

Brecht: In de kleine zaal staan er zeven muzikanten op de muur, dat noemen we de Wall of Fame. In de gang zijn er momenteel twintig, dat is de Hall of Fame. Ja, je moet het een naam geven, hé. 

In de kleine zaal zie je: Alexi Laiho zaliger (Children of Bodom), Angus Young (AC/DC), Joan Jett, Nikki Sixx (Mötley Crüe), Slash (Guns N’ Roses), Gene Simmons (KISS) en Keith Richards (The Rolling Stones). Alexi is een favoriet van Lucas Aerbeydt, de andere zes zijn de favorieten van Sarah Noppe, de uitbaters van De Verlichte Geest.In de gang zie je de gesigneerde portretten van: Sakis Tolis (Rotting Christ), Nergal (Behemoth), Yannick Beck (Röt Stewart), Stefan Segers (Mordkaul), Fernanda Lira (Crypta), Gunther Theys (Ancient Rites), Mick Moss en David Hall (Antimatter), Tuomas Saukkonen (Wolfheart; Before The Dawn), Kim McAuliffe (Girlschool), Lena Scissorhands (Infected Rain) en Britta Görtz (Hiraes).  

En niet gesigneerd: Peter Tägtgren (Hypocrisy), Jesper Strömblad (In Flames; The Halo Effect), Jacques Merlevede en zijn vrouw Dette Beernaert van Popcenter, Adam Dutkiewicz (Killswitch Engage), Krimh (ook in Septicflesh), Florida Frank (Hatebreed), en Chelkai Boone zaliger (medewerker De Verlichte Geest).

Wie daar naar concerten gaat, krijgt er dus een tentoonstelling bovenop. Welke materialen gebruik je voor die muurschilderingen? Hoe lang doe je gewoonlijk over één werk, want die zijn toch vrij groot?

Brecht: Voor deze muurschilderingen gebruik ik gewone zwarte muurverf. Je mag rekenen dat ik er gemiddeld een tien uren werk aan heb. Voor Krimh zat ik er waarschijnlijk twintig à vijfentwintig uren aan. Nooit kies ik nog een foto uit met een druk zwart/wit patroon erop!

Het moet echt geweldig zijn voor een artiest om in De Verlichte Geest te spelen en je eigen portret daar te zien. Is dat al vaak gebeurd, en hoe reageert men dan?

Brecht: Ik ben er niet altijd bij als men zijn eigen portret te zien krijgt, maar ze zijn altijd héél enthousiast en dankbaar. Sommigen weten niet altijd onmiddellijk veel gezegd, anderen knuffelen en praten honderduit. Af en toe zie ik nadien een filmpje of foto passeren op hun socials, dat is ook altijd leuk. Sommigen vragen mij of ze er ook mogen op staan, of stellen namen voor. Deze personen verwijs ik dan door naar de verantwoordelijken van de concertzaal. 

Toen Bill Manspeaker van Green Jelly te horen kreeg dat ik portretten schilder, eiste hij dat zijn portret er ook op kwam. Ik verwees hem naar de bar, hij nam me mee en zei tegen een nietsvermoedende medewerkster: This guy and I are demanding that my portrait will come on the wall! Gelachen dat we hebben!

Er zijn dus ook werken die de artiest in kwestie dan signeert. Dat is allicht niet altijd gemakkelijk om hen eerst en vooral al te ontmoeten, en dan een handtekening los te krijgen? Dat heeft soms wel wat voeten in de aarde?Brecht: Dat valt beter mee dan je zou verwachten. Ik heb natuurlijk wel mijn connecties na zovele jaren, en ik heb het voordeel dat ik soms eens backstage bij een optreden of festival kan, maar eigenlijk mail of bericht ik hen op het moment dat een schilderij klaar is. Sommigen zien dat, anderen niet. Ik heb nog maar één keer iemand gehad die een schilderij niet wou signeren, omdat hij enkel werk van zichzelf signeert. Dat begrijp ik helemaal, en dan ben ik er niet rancuneus over. Ik prijs me gelukkig met alle werken en handtekeningen die er wel komen.

Weet je, waar ik het meest trots op ben bij deze zoektocht, is dat mensen mijn vrouw en ik vaak complimenten geven dat wij ons niet opdringen. Wij staan met het schilderij langs de weg waar de muzikant passeert, en we doen eens teken. We roepen niet, we zwaaien niet… Als er plots een closed stage is, dan gaan wij weer weg, met het idee Next time better.

That’s the spirit. Op welke handtekeningen die je kreeg ben je het meest fier? 

Brecht: Op allemaal, want aan elke handtekening hangt een verhaal vast. Sommigen hoor ik nadien nog, of kom ik later nog eens tegen. Maar er zijn drie schilderijen die mijn huis niet, of nog maar één keer hebben verlaten: dat van Gene Simmons, Motörhead met een handtekening van Phil Campbell en hopelijk wil Mikkey Dee zijn handtekening er tijdens Alcatraz ook op plaatsen, en tenslotte Colin H. Van Eeckhout van Amenra. Colin heeft al gezegd dat hij het zeker zal signeren binnenkort op Alcatraz. En in mijn atelier hangt nog het werk van Kerry King, waarvan de handtekening wel wat voeten in de aarde heeft gehad. Als ik deze en andere handtekeningen zie, knijp ik toch af en toe eens in mijn arm.

Een aantal van je werken worden inderdaad ook tentoongesteld in de persruimte van het jaarlijkse Alcatraz festival in Kortrijk, waar ook interviews met bands plaatsvinden. Hoelang is dat ondertussen al? 

Brecht: Dit jaar zal het derde jaar zijn. Vier jaar geleden wist ik even niet wie ik zou schilderen, en ik dacht: Alcatraz is niet ver van mijn huis, laat ik mij baseren op hun affiche, dan is dat ook reclame voor hen. En begin juli 2024 kreeg ik een telefoontje om te vragen of ik wou tentoon stellen in de persruimte. De eerste keer deelde ik de ruimte met Nathalie Tachelet, vorig jaar mocht ik ze alleen vullen.

Waren er artiesten in die persruimte op Alcatraz die zichzelf kwamen bekijken op een werk van jou?Brecht: Zoals ik eerder zei, kwam Gene Hoglan me dus daar opzoeken. Vorig jaar had ik een huwelijksgeschenk gemaakt voor Ira Black (Room 13; Vio-lence; Lizzy Borden) en Jessica Chase die op Alcatraz zijn getrouwd, een foto van hen tweeën die ik geschilderd had, en ik kreeg plots een foto van hen door waarop zij poseerden voor mijn schilderij. Jeroen Camerlynck (Fleddy Melculy) kwam ik er vorig jaar tegen, maar die had zijn schilderij al gezien.

Interessant allemaal. We gaan nu afronden, maar is er tenslotte nog iets wat je wil meegeven aan onze lezers?

Brecht: Blijf genieten van de muziek, en blijf je dromen volgen! En als een muzikant je eens geen foto of een handtekening kan geven, besef dat het ook maar mensen zijn met hun problemen en zorgen, en dat het een volgende keer misschien wel kan lukken.

Hartelijk dank voor dit interview, en we wensen je nog veel succes verder.

Brecht: Dank je wel!