Review Amberian Dawn - Temptation's Gate (2026) + video
- Peter Bruyninckx
- 6 jul
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Napalm Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 03/07/2026
GENRE : Symfonische Metal
SCORE : 8/10
Heel af en toe krijg je eens met een album te maken dat echt aangenaam verrassend uitpakt. Dat is alleszins het geval voor het nieuwe album, Temptation´s Gate van de band Amberian Dawn.
Deze groep kreeg al geruime tijd geleden het label van ABBA-metal op zich geplakt, iets wat uiteraard enkel maar erger werd na het verschijnen van hun laatste plaat Take A Chance: A Metal Tribute To ABBA.
Het risico om voor eeuwig aan deze succesvolle popgroep herinnerd te worden, met als gevolg in de metalwereld niet meer echt au sérieux te worden genomen, moet toch wel wat geknaagd hebben binnen de band.
Op 24 maart van dit jaar verliet zangeres Capri na veertien jaar de band en werd ze vervangen door de huidige vocaliste Nicole Willerton, en dat was meteen de aanzet tot de stijl wijziging die we op Temptation´s Gate kunnen vaststellen.
Het ABBA gevoel is misschien niet geheel verdwenen, dat hoefde voor mij ook niet, maar feit is dat het nieuwe schijfje een pak feller uitvalt dan de meeste van zijn voorgangers. En zo wordt het grootste gehalte aan ABBA invloeden hier vervangen door onder meer Nightwish- en Epica invloeden, een sound die veel dichter aanleunt bij de essentie van de symfonische metal dus.
Het is niet enkel met haar stem dat Nicole Willerton weet te imponeren, naar verluidt had ze zelf ook heel wat creatieve input in het ontstaan van het album, zoals ook bij de lyrics.
Zonder te gaan overdrijven- Temptations Gate is gewoon een verrassend goede symfonische metal plaat- voelt dit album toch een beetje aan als een triomftocht. Bij de drie uitstekende tracks, waarmee de groep van start gaat, de titeltrack, The Vision Of Dreaming en Moon gaan felheid en up-tempo hand in hand, en mag Willerton haar ganse vocale spectrum van opera-achtige zang tot screams en grunts- laten horen. Een echt epische inbreng blijft op deze plaat uit, maar anderzijds heeft Amberian Dawn dat ook niet echt nodig. Het zijn vooral de wisselende leads tussen gitaren en synths, en de soms groovy en opzwepende tempo's die de sound van de band bepalen.
En terwijl de pakkende, uptempo afsluiter Phantasmagoria door de speakers knalt, wordt het pas echt duidelijk hoe sterk Amberian Dawn zich herpakt heeft. Een totale speelduur van 36 minuten is misschien wat krap voor een dergelijk album, maar beter dat dan onnodige plaatvulling. In elk geval een sterke zet van deze Finnen.
Opmerkingen