Review : Evergrey - Architects Of A New Weave (2026) + video
- Peter Bruyninckx
- 12 jun
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Napalm Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 05/06/2026
GENRE : Prog Metal
SCORE : 7/10
Het is soms moeilijk te aanvaarden dat een band, die je tot je favorieten beschouwt, plots met een ondermaats album voor de dag komt. Stilaan mag het Zweedse Evergrey tot de grote bands van de progressieve metal gerekend worden, maar dat geeft natuurlijk geen garantie voor de kwaliteit van de albums die ze verder nog zullen uitbrengen. Om elk misverstand te ondermijnen: het nieuwe album van deze Zweden, Architects Of A New Weave, is geen slechte plaat, en ik kan me ook nauwelijks voorstellen dat zoiets bij hen ooit zal gebeuren, maar naar Evergrey normen voldoet dit album gewoonweg niet.
Albums zoals The Storm Within (2016), The Atlantic (2019) en Escape Of The Phoenix (2021) markeerden absolute hoogtepunten in de carrière van de band en in de wereld van de progressieve metal in het algemeen. Bij het laatste schijfje dat de groep uitbracht, The Theories Of Emptiness (2024), klonk een deel van de songs reeds alsof ze wat meer routineus in elkaar waren gestoken en er slijtage op de formule van Evergrey zat.
Op het nieuwe schijfje is die trend helaas verdergezet. Misschien heeft het vertrek van drummer Jonas Ekdahl en gitarist Henrik Danhage dan toch wat roet in het eten gegooid, of misschien moet men gewoon wat meer tijd laten tussen de opeenvolging van de studioalbums, zodat het songmateriaal wat langer kan rijpen.
Feit is dat er in de nieuwe tracks veel minder scherpte zit dan voorheen. Uiteraard blijft het iconische, melancholieke stemgeluid van Tom S. England de hoeksteen binnen de sound van de band, maar de dominante synths gaan ten koste van het geniale gitaarspel en duwen de band dieper de mainstream in. Ik had bij het beluisteren van dit album voortdurend moeite om de aandacht bij de muziek te houden, en dat is voor een band als deze toch wel opmerkelijk. Aan het begin van het album valt er dan nog wel te genieten van The Shadow Self en This World Is On Fire, twee nummers die de Evergrey laten horen waarmee we vertrouwd zijn, maar vervolgens slaat de verveling al snel toe.
Architects Of A New Weave is reeds Evergrey's vijftiende studioplaat en kan een kantelmoment betekenen voor deze zo getalenteerde groep. Gaan ze in de toekomst nog meer zweverigheid in hun songs toelaten, of komt er opnieuw een keerpunt waarbij het zuiver progressieve element zal terugkomen? De tijd zal het uitwijzen.
Opmerkingen