Review : Katatonia - Nightmares As Extinctions Of The Waking State (2025)! + video
- Peter Bruyninckx
- 9 jun 2025
- 2 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 10 jun 2025
LABEL : Napalm Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM ; 06/06/2025
GENRE : progressive rock
SCORE : 7/10
Er is een tijd geweest dat elk nieuw album van Katatonia voor heel wat opwinding zorgde. Dat is voor sommigen nog steeds wel zo, maar het geldt allang niet meer voor vele andere fans van het eerste uur. Na de doom/ deathmetal die de band ten tijde van Brave Murder Day (1996) nog bracht en de meer gothic getinte stijl van bijvoorbeeld The Great Cold Distance (2006) was, opnieuw tien jaar later, het album The Fall Of Hearts (2016) een mijlpaal in de huidige progrock die de groep tot op de dag van vandaag nog steeds hanteert. Het laatste album, Sky Void Of Stars (2023), toonde helaas een afnemende mate van genialiteit, en bevatte meer saaie en onderling inwisselbare nummers. Het vertrek van gitarist Roger Öjersson vorig jaar, en dat van Anders Nyström, eveneens gitarist en bovendien medeoprichter van de band, begin dit jaar, zorgde voor een schokgolf in de bezetting van de groep.
Nu is er dus Nightmares As Extinctions Of The Waking State, de eerste plaat met die nieuwe line-up, en dringt de vraag zich op in hoeverre deze wijzigingen van invloed zijn geweest op dat nieuwe album. Niet al te veel, zo blijkt. Wel is het zo dat het nieuwe songmateriaal iets gevarieerder is, en dan vooral in de eerste helft van de tracklist en is de gitaarsound in het algemeen wat breder uitgesmeerd. De drie eerste singles, die reeds op voorhand werden vrijgegeven, Lilac, Temporal en Winds Of No Change zijn zonder meer de sterkste songs van het plaatje, met de fraaie gitaarsolo tijdens Temporal als absoluut hoogtepunt, en Thrice is met zijn onderkoelde sfeer ook nog wel een vrij sterke openingstrack. De tweede helft van de tracklist veroorzaakt echter nog geen rimpeling in een glas water, en de laatste vijf songs slepen zich letterlijk voort naar het einde van het schijfje toe. Wat meer variatie in de zang van Jonas Renkse, of desnoods een tweede vocalist(e), zou al wonderen met dit schijfje kunnen doen, want die zang klinkt bij wijlen te monotoon en zelfs wat slaapverwekkend. De fans die erg konden genieten van de laatste albums, City Burials en Void Full Of Stars, kunnen zich dit plaatje met een gerust hart aanschaffen, maar mij bevalt deze Katatonia hoe langer hoe minder.
Opmerkingen