Review : Khemmis - Khemmis (2026) + video
- Peter Bruyninckx
- 21 jun
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Nucleart Blast Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 12/06/2026
GENRE : Epic Doom Metal
SCORE : 9/10
Khemmis is een band die je meteen aan hun sound herkent. Uitbundig en verpletterend op de hevigste momenten, bijna kwetsbaar als de intensiteit naar beneden gaat. Het gaat hier om een Amerikaanse band, maar de rode draad doorheen hun muzikale aanbod is toch veeleer het onverwoestbare fundament dat in de jaren 70 door Black Sabbath gelegd werd. Het laatste Khemmis album Deceiver werd uitgebracht in 2021, en dus was het voor de fans, waartoe ik ook mezelf reken, halsreikend uitkijken naar de opvolger ervan.
Qua bezetting is er binnen deze band nooit echt veel veranderd en het is dus vrij logisch dat Khemmis, met hun nieuwste, titelloze album verder gaat met het concept dat we van hen gewend zijn. De cover was deze keer in handen van een zekere Christopher Remmers en houdt de traditie in stand die verband houdt met fantasy art, en dat sluit dus mooi aan bij de vorige vier releases.
Wanneer een band na enkele platen ervoor kiest om een zogenaamde ‘self-titled album’ uit te brengen, duidt dat nogal eens op een soort van algemene reset, maar in dit geval is daar niet zoveel van te merken.
Invocation Of The Dreamer is een binnenkomer van formaat en stelt duidelijk waarvoor deze formatie staat: moderne metal met diepgewortelde heavy- en doom metal roots. Spannende riffs, heerlijke breaks en tempowisselingen, en briljant gitaarwerk, verpakt in een song met een tracklengte van toch nog geen vijf minuten. Het beklemtoont nog één van de talenten van khemmis: ze hebben geen lange nummers nodig om al hun ideeën in kwijt te raken.
Met Beneath The Scythe, Carrion King en vooral Tomb Of Roses zet de band de puntjes op de i. Die laatste track dient zich aan als een melancholische ballad, maar ontpopt zich al snel tot een doom metal nummer waar zelfs de veteranen van Candlemass jaloers op zouden kunnen zijn.
Ook de aan fantasy gelieerde lyrics zijn van grote meerwaarde voor de songs, maar ondanks de clichés in dit genre wordt Khemmis nooit voorspelbaar of valt het te vaak in herhaling.
Khemmis is wellicht het beste album van de groep tot hiertoe, en het brengt hen dichter in het kielzog van hun grote voorbeelden: Black Sabbath, Candlemass en uiteindelijk toch ook wel wat Mastodon. Doe vooral zo verder zou ik zeggen.
Opmerkingen