Review : Masterplan - Metalmorphosis (2026) + video
- Peter Bruyninckx
- 1 jul
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Frontiers Music
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 26/06/2026
GENRE : Power Metal
SCORE : 7,5/10
Al sinds de oprichting van Masterplan vormen gitarist Roland Grapow en keyboard speler Axel Mackenrott de drijvende kracht achter deze oer-Duitse power metalband. De start van deze groep was in die beginperiode erg veelbelovend, want niemand minder dan de topzanger Jorn Lande stond tussen 2002 en 2006, en vervolgens ook nog eens in de periode 2009-2012 aan de microfoon. Daarenboven kwam in 2007 ook nog eens Mike Terrana aan de drumkit te zitten, en zo verkreeg Masterplan de line-up waarmee ze ook hun beste albums maakten. Want hoe sterk het titelloze debuutalbum (2003) en zijn opvolger Aeronautics (2005) ook al mochten zijn, het was toch vooral met MKII en Time To Be King dat de band echt ging pieken.
In 2012 werd de huidige zanger Rick Altzi aangetrokken als vervanger voor Jorn Lande, en alhoewel hij zeker ook wel een krachtige strot heeft, heeft hij zijn voorganger nooit helemaal kunnen doen vergeten.
Toch heeft de groep er nadien met het album Novum Initium het succes nog zeker kunnen verderzetten, want Deutsche Pünktlichkeit veeg je natuurlijk niet zomaar weg.
Novum Initium dateert reeds van 2013, en sindsdien bracht de band enkel nog het coveralbum PumpKings uit, een verwijzing naar het Helloween verleden van Roland Grapow, en geheel gewijd aan covers van die band. .Voor de fans werd het dus echt wel uitkijken naar het nieuwe album dat dus uiteindelijk dertien jaar na de laatste reguliere album release zou gaan uitkomen, en dat is inmiddels dus gebeurd.
Metalmorphosis is het eerste album van de groep met hun nieuwe label Frontiers Music, en dan is een sterke openingstrack uiteraard noodzakelijk. Chase The Light lost op dat gebied dan ook alle verwachtingen in, met extra veel energie en een hoge intensiteit. Ook na deze sterke opener blijft het energiegehalte van het songmateriaal voldoende om een kleine power plant in gang te houden, en met typerende Duitse power metal tracks zoals Shadow Man, Through The Storm en The Call blijft de band doen wat er van hen verwacht wordt. Maar ook net daar zit nu de keerzijde van de medaille. Typerend Duitse power metal dus, hetgeen ook wil zeggen: stug, zonder ook maar één moment af te wijken van de standaardnormen, totaal zonder verrassingen en heel voorspelbaar. Het subgenre lijkt er wel een patent op te hebben en dat blijft ondanks alle geboden kwaliteit toch een beetje een doorn in het oog.
Opmerkingen