top of page

Review: Mother Of Graves - The Light That Keeps Us (2026) + video

3 nov
2 minuten om te lezen


LABEL: Profound Lore Records

REVIEWER : Peter

RELEASE DATUM : 16/10/2026

GENRE : Melodic Death Doom Metal

SCORE : 8,5/10






In slechts zeven jaar tijd en met twee full- albums op zak heeft Mother Of Graves zich eigenlijk nu al onmisbaar opgesteld in de scène van de melodic death en doom metal. Het vijftal is afkomstig uit Indianapolis in de VS, maar is voornamelijk geïnspireerd door Europese bands zoals Paradise Lost, My Dying Bride, Swallow The Sun en Katatonia. 


Op zich niets opzienbarend zou je denken, de muzikale stijl van bovengenoemde bands hebben reeds velen beïnvloed, maar Mother Of Graves heeft reeds vanaf hun prille begin bewezen dat ze niet louter volgers zijn binnen het bewuste genre, maar dat ze over voldoende capaciteiten beschikken om een leidende rol te spelen.

Dat wordt nog eens bevestigd met The Light That Keeps Us, hun derde plaat die onlangs via het label Profound Lore Records verscheen. 


De knap ontworpen cover art, afkomstig van een zekere Marisa Brechun, geeft mooi aan hoe de muzikale reis door Mother Of Graves is uitgedokterd. Een spel van licht en schaduwen, de cover zegt op die manier meer dan woorden kunnen beschrijven.

Globaal gezien is The Light That Keeps Us net iets toegankelijker dan zijn twee voorgangers, en dat zou wel eens voor  een doorbraak naar een wat breder publiek kunnen zorgen. De nieuwe songs zijn over het algemeen iets minder beklemmend, iets minder dissonant, iets minder complex. 


Wingless Soul, waarmee het plaatje van start gaat, maakt dat al enigszins duidelijk. Het is een track waarop, naast de gruntende zang van frontman Brandon Howe, ook de cleane vocals van Dan Swanö (bekend van onder meer Edge Of Sanity, vroeger verbonden met Katatonia) te horen zijn, en die heeft ook de mastering van het album in handen genomen. Deze song, die een tikkeltje meer mainstream in de sound van de band binnenlaat, is dan ook de ideale opener. 

De songwriting is ook op dit nieuwe schijfje het speerpunt van Mother Of Graves, maar echte verrassingen blijven op het eerste deel van de tracklist helaas uit. 

Het is pas met track nummer vijf, The Silent Weight Of The Stars, dat de band zijn echte genialiteit terugvindt en opnieuw alle registers worden opengetrokken. Frappant is toch dat de band met een compacte song zoals A Moonlit Tryst zoveel dingen tegelijk kwijt kan, en de wijze  waarbij akoestische passages naadloos overgaan in loodzware riffs is werkelijk adembenemend.


Toch zijn het de twee laatste nummers die als enige de vergelijking met de vorige twee albums volledig kunnen doorstaan. 

The Beggar’s Allegory is zo’n song waarbij het van begin tot einde genieten is van de overgangen tussen rust en furie, en afsluiter The Endless Climb is een melancholisch juweeltje met ultra zware doom gitaren.


Ondanks het feit dat deze derde langspeler van Mother Of Graves iets minder verrassingen met zich meebrengt, nestelt deze band zich toch nog wat sterker aan de top van het doom/death metal genre. Vooral hun composities blijven van een uitzonderlijk hoog niveau en The Light That Keeps Us is dan ook een van de hoogtepunten van dit jaar binnen dit subgenre.





Opmerkingen


bottom of page