Review : Soulgrind - Ad Pulchram Mortem (2026) + video
LABEL :Inverse Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 14/08/2026
GENRE : Blackened Gothic Metal
SCORE : 9/10
Op de festivals na gebeurde er de afgelopen weken niet zoveel bijzonders in de metalwereld, en ook qua nieuwe albums was het eerder een kalme zomer. Het voordeel daarvan is dat je dan al eens gemakkelijker op zoek gaat naar bands die je nog niet of nauwelijks kent. Zoals in mijn geval de Finse band Soulgrind bijvoorbeeld. Soulgrind is nochtans zeker geen nieuwe groep- ze bestaan reeds sinds 1992, maar hun laatste studioplaat The Tuoni Pathway dateert reeds van 2010, en dus is het ook geen wonder dat de band al een hele tijd onder de radar blijft.
Nu is Soulgrind echter terug met een nieuw album, en dat zullen we geweten hebben. Het genre dat de groep brengt zou ik persoonlijk willen omschrijven als ¨blackened gothic metal¨, met raakpunten aan pagan metal. De titel van dit inmiddels toch al tiende studioalbum luidt Ad Pulchram Mortem, vrij uit het Latijn vertaald betekent het zoveel als ¨een mooie dood tegemoet¨ Tja, met een mix van black- en gothic metal hoeft een dergelijke titel niet te verbazen, maar eigenlijk zit er wel wat meer achter deze albumtitel.
Deze heropleving van Soulgrind gaat gepaard met een gitzwarte cocktail van verpletterende riffs, het typisch rauwe profiel van black metal en het spookachtige karakter van gothic. Zoals bij wel meer bands die tegenwoordig in dit genre actief zijn wordt de basis gelegd bij het contrast tussen mannelijke ¨harsh vocals¨ en ¨cleane¨ vrouwelijke zang, waarbij ik meteen de kanttekening maak dat zangeres Tanya Whisper Lilith niet als een sopraan klinkt. Haar zangstijl is veeleer pagan waardoor de combinatie met de diepe grunts van zanger Azhemin erg doeltreffend is, en eigenlijk is haar zang net zo rauw en afstandelijk als die van haar mannelijke tegenhanger.
Het zijn echter vooral de goed doordachte composities die de band in de buurt brengen van de kwaliteit die we gewoon zijn van bijvoorbeeld Paradise Lost en Sojourner. Net als je al denkt dat je met top songs zoals The Origin Of The White Serpent en The Last Day Of Therinon het beste gehad hebt, tref je centraal in de tracklist, met tracks als Dark Water Wide, Tears Of The Earth en A Whispered Curse Upon The Gale de echte parels op dit plaatje aan. Deze songs behoren zonder meer tot de beste die ik gedurende dit jaar al heb gehoord. De ruwheid en schoonheid van dit album culmineert nog een laatste keer tijdens het nummer As A Narrow Fjord Descends, vooraleer Into The Shadows Of Devotion afsluit, en het is in die allerlaatste track waarbij het enige schoonheidsfoutje is binnen geslopen. Met zijn ruim elf minuten is deze song namelijk te langdradig uitgevallen, en indien het een vijftal minuten korter zou zijn geweest, hadden we zowat van het perfecte album kunnen spreken.
Het is uiteraard maar een klein minpuntje, want als je als band gedurende meer dan een uur erg boeiende muziek kan aanbieden, dan heb je natuurlijk erg veel in je mars. Ad Pulchram Mortem is dan ook een absolute aanrader voor liefhebbers van dit genre.
Opmerkingen