Review : Sylosis - The New Flesh (2026) + video!
- Peter Bruyninckx
- 28 feb
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Nuclear Blast Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 20/2/2026
GENRE : Thrash/ Metalcore
SCORE : 8/10
Met intussen vijfentwintig jaar op de teller, waarbij de band tussen 2016 en 2019 op non-actief stond, mag de Britse band Sylosis tot degenen gerekend worden die het succes dat ze eigenlijk wel verdienen nog niet echt hebben verworven. Dat ligt dan al zeker niet aan een tekort aan talent, want met albums als Edge Of The Earth (2011) en Cycle Of Suffering (2020), kon de groep op tal van lovende recensies rekenen.
In de herfst van 2016 kwam de band op non-actief te staan toen frontman Josh Middleton naar de metalcore formatie Architects verhuisde om er hun overleden gitarist te vervangen. Hij werd toen ook bij Architects als volwaardig lid ingelijfd, maar in 2020 kwam er voor de fans dan toch het bevrijdende nieuws dat hij aan een nieuw album van Sylosis werkte.
Josh Middleton is altijd al de drijvende kracht achter Sylosis geweest, en zijn gitaarwerk is ook op het nieuwe album The New Flesh de meest bepalende factor in de songs. Het hele album lijkt, op de ballad Everywhere At Once na, een ware krachtmeting tussen de geweldige heavy power riffs en de groove die de band steeds meer in hun songs inbrengt. De wijze waarop openingstrack Beneath The Surface uit de startblokken schiet, en dan daarna onmiddellijk gevolgd wordt door het geweldig groovende Erased maken duidelijk dat de band in bloedvorm verkeert. All Glory, No Valour en Lacerations zijn duidelijke verwijzingen naar death metal zoals ook Testament dat vrij verrassend op hun laatste album Para Bellum deed, en bij Spared From The Guillotine is er zelfs sprake van Slipknot invloeden. De samengebalde woede waarmee Johs Middleton zo graag uitpakt is ook nog eens terug te vinden bij het compromisloze Circle Of Swords, maar dat het niet per se altijd zo hoeft, bewijzen de nummers Everywhere At Once en Seeds In The River. De eerste is een ballad, die wellicht niet iedereen kan bekoren, maar het afsluitende Seeds In The River illustreert toch mooi hoe Sylosis ook met diversiteit weet om te gaan.
Of The New Flesh nu eindelijk ook voor een doorbraak van deze Britten zal kunnen zorgen? Feit is dat Middleton koppig verdergaat en daarbij weigert om voor een welbepaald genre te kiezen. En gelukkig maar, want deze band vertegenwoordigt zowel thrash als metalcore en combineert daarbij ook nog eens death aan groove metal. En zo is ook The New Flesh opnieuw een sterke, gitaar-georiënteerde, maar vooral zeer heavy plaat geworden.
Opmerkingen