Review: Amon Amarth - The Allfather Awakens (2026) + video
LABEL : Metal Blade Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 02/10/2026
GENRE : Melodic Death Metal
SCORE : 9/10
Amon Amarth is een uitstekend voorbeeld van een band die zichzelf een eigen stijl heeft aangemeten en daarmee ook succesvol is geworden. Ooit begonnen als een vrij doorsnee death metal band, maar door gaandeweg meer melodie in hun songs te brengen, zijn ze nu veel toegankelijker dan de meeste van hun genregenoten. Sinds de band doorbrak met het album With Oden On Our Side (2006), en met het daarop volgende Twilight Of The Thunder God (2008) dat succes nog eens extra kon verzilveren, heeft de band het tot headliner van festivals en wereldtournees geschopt.
Je kan echter niet beweren dat de discografie van deze Zweden nadien vlekkeloos verlopen is. De volgende studioplaten, Surtur Rising (2011) en Deceiver Of The Gods (2013) waren nog wel dik in orde, maar de laatste drie albums, met dan Berserker (2019) als dieptepunt, lieten toch wat te wensen over. Teveel op automatische piloot, al te gemakkelijke composities: Amon Amarth werd hoe langer hoe meer als een stel Vikingen dat enkel vanop zee wat dreiging uitstraalde maar geen echte angst meer inboezemde.
Het lijkt wel alsof de band dat zelf ook wel besefte, want op het nieuwe schijfje, The Allfather Awakens wordt niet enkel hun geliefde Odin zelf wakker maar ook de hele groep. Amon Amarth gaat terug aan land om een dorp te plunderen, en als dat is gebeurd varen ze gewoon verder naar het volgende doel, en zo hoort het natuurlijk
The Allfather Awakens gaat van start met Gjallarhorn, een song die fel uithaalt. De heavy metal riffs zijn scherper, de gitaar leads melodieus en voller, en het geluid in het algemeen is subliem. Aan de vocals van frontman Johan Hegg heb ik eigenlijk nooit getwijfeld, zijn grunts en growls overheersen zoals steeds het geheel. Na het heerlijke mid-tempo Eight Legs of Thunder is het met Kvasir's Blood reeds tijd voor een eerste hoogtepunt. Het is een track met een lekker donker en dreigend karakter, maar met net zoveel schwung. De akoestische folk song Upphaf markeert de scheiding tussen de twee helften in de tracklist, en bewijst tegelijkertijd dat Amon Amarth ook af en toe weleens iets nieuws uitprobeert.
Bij de tweede helft van de tracklist onthouden we vooral dat die net zo sterk is als de eerste. De hoogtepunten hier worden gevormd door het heerlijk, van blastbeats voorziene Die With A War Cry, en de titelsong The Allfather Awakens, dat wellicht als een instant hit door de stadions en de zomerfestivals zal gaan knallen.
The Allfather Awakens is een reset van een band waaraan ik persoonlijk nooit heb getwijfeld, maar die wel noodzakelijk was voor de credibility van deze geweldige groep. Odin, ondertussen toch zowat het idool van deze band, kan op beide oren slapen. Amon Amarth staat er terug, misschien wel sterker dan ooit voordien.
Opmerkingen