Review: Lacrimas Profundere - Lay Me Down O Silent Fear (2026)! + video
LABEL : Steamhammer
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 25/09/2026
GENRE: Gothic Metal
SCORE: 7.5/10
Lay Me Down O Silent Fear is het veertiende studioalbum van de Duitse gothic metal band Lacrimas Profundere, en hoewel het zeker niet de eerste keer is dat men bij deze band de muzikale stijl wat omwoelt, lijkt het op deze nieuwe plaat soms wel of men niet echt een keuze heeft kunnen maken welke richting het uit moest. Met een beetje goede wil zou je Lacrimas Profundere de Duitse tegenhanger van Paradise Lost kunnen noemen. Beide bands combineerden van begin af aan elementen uit death en doom metal met gothic, maar alleen al vanwege het feit dat Paradise Lost vijf jaar vroeger van start ging, is het eerder zo dat de originele ideeën van hen afkomstig waren. Feit is wel dat beide formaties er nooit een probleem van hebben gemaakt om hun stijl enigszins aan te passen aan de verwachtingen van het internationale publiek.
Op hun nieuwe plaat wordt het uiterst melancholische, soms romantische aspect van Lacrimas Profundere nog wat verder opgeofferd ten gunste van modernere invloeden, die al een tijdje in de sound van de band zijn binnen geslopen. Julian Larre, die in 2018 als zanger bij de groep aantrad, heeft met zijn vocale bereik de groep meer mogelijkheden geboden, en dat is ook goed te merken op dit nieuwe album.
Dat laat zich al goed voelen bij de openingstrack Days Of Doom, waarop de groep moeiteloos haar gothic roots met metalcore laat samensmelten, iets wat later in de tracklist een hoogtepunt kent met het nummer Faceless. Dichter dan dit kunnen gothic metal en metalcore echt niet meer bij elkaar komen.
De meest toegankelijke songs zijn degene waarbij de ‘harsh’ vocals uitblijven, en in die categorie valt vooral Nevermore op, een catchy meezinger die het weleens uitstekend zou kunnen gaan doen bij de komende optredens.
En dan zijn er nog de twee tracks die het album afsluiten en waarbij de band een beetje het noorden lijkt te zijn kwijtgeraakt. Vooral het allerlaatste nummer met de prachtige songtitel At The End Of The Dream Lies The Hope You Once Killed zwalpt rond als een stuurloos schip. Knap van de band dat ze durven kiezen om een blend van diverse genres te maken, maar dan liever niet op deze besluiteloze manier.
Ondanks een aantal schoonheidsfoutjes blijf ik Lay Me Down O Silent Fear een moedige zet van de groep vinden. Als het hun bedoeling is geweest om gematigde metalcore fans samen onder één dak te krijgen met doorwinterde goth rockers dan maakt deze missie zeker een kans op slagen.
Opmerkingen