Review : Dimmu Borgir - Grand Serpent Rising (2026) + video!
- Peter Bruyninckx
- 26 mei
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Nuclear Blast Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 22/05/2026
GENRE : Symfonische Black Metal
SCORE : 9/10
Wat mij betreft had Dimmu Borgir toch wel een en ander goed te maken. Tussen het verschijnen van het album Abrahadabra en de laatste plaat Eonian zat acht jaar, en dan mag je toch hoge verwachtingen stellen, maar Eonian kwam voor mij vooral inspiratieloos en te afgemeten over.
Tussen die laatste plaat en het nieuwe album Grand Serpent Rising zit opnieuw een hiaat van acht jaar, en ik werd zo langzaam aan toch wat ongeduldig naar het resultaat van Dimmu Borgir's nieuwste worp.
Grand Serpent Rising telt dertien tracks met een totale speelduur van negenenzestig minuten. Een hele dikke boterham dus, zeker om in één hap volledig te beluisteren.
Het is echter geruststellend dat, al meteen na het nog wat aftastende Tridentum, met het nummer Ascent de band in volle hevigheid losbarst, en daarmee het schijfje een vliegende start geeft. Uit de volgende tracks blijkt duidelijk dat Dimmu Borgir deze keer wel ruim voldoende inspiratie aan de dag heeft kunnen leggen, en dat merk je ook in de performance en het globale geluid.
Het draait bij deze Noren nog steeds hoofdzakelijk om de typerende screams van zanger Shagrath, het uitstekende gedoseerde gitaarwerk van Silenoz en de onafscheidelijke blastbeats, maar de knappe muzikale arrangementen en het soundscape achtige karakter zorgen ervoor dat er ondanks de uitputtende speelduur geen tijd voor verveling is.
Qua favoriete songs kom ik als eerst bij The Qryptfahrer, dat volledig voldoet aan de hoge normen die de band zichzelf reeds vanaf het prille begin heeft opgelegd. Wat een verschil met het al te brave karakter van de laatste albums. Ook het tot single gekozen Ulvgjeld & Blodsodel getuigt van durf en grandeur, maar het is vooral het epische maar relatief toch nog vrij korte Phantom Of The Nemesis dat een combinatie van de gitzwarte roots uit de beginjaren en orkestraal bombastisch vernuft met elkaar verbindt.
Grand Serpent Rising eindigt met het bijzonder mooie atmosferische Gjoll, en zet daarmee een punt achter een album dat zich naar mijn opinie kan meten met bijvoorbeeld Death Cult Armageddon.
Dimmu Borgir is hiermee dan ook helemaal terug waar het hoort te zijn!
Opmerkingen