Review : Draconian - In Somnolent Ruin (2026) + video
- Peter Bruyninckx
- 22 mei
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Napalm Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 08/05/2026
GENRE : Gothic Doom Metal
SCORE : 7.5/10
In 2011 verliet Draconian zangeres Lisa Johansson haar band om persoonlijke redenen, en ze werd daarbij vervangen door de Zuidafrikaanse Heike Langhans die met de groep twee albums opnam. Sinds 2022 is Lisa echter teruggekeerd, nadat Heike te kennen had gegeven al haar aandacht aan haar eigen project te willen spenderen, en zo was de stoelendans bij deze Zweedse gothic doom band compleet.
Heike Langhans laat in elk geval twee schitterende albums na, want zowel Sovran (2015) als Under A Godless Veil (2020) behoren tot het allerbeste van wat de groep ooit heeft voortgebracht.
En zo komen we bij In Somnolent Ruin, Draconians achtste full album, en het eerste met Lisa opnieuw aan de microfoon. Vocale verschillen tussen beide dames zijn er zeker, en voor mezelf weet ik nu wel zeker dat ik persoonlijk de voorkeur aan Heike Langhans geef.
Niet dat Lisa het slecht doet, verre van uiteraard, maar met haar voorgangster was het belangrijke gotische aspect nadrukkelijker aanwezig.
Misschien was deze line-up wissel een ideaal moment geweest om de koers van de band wat nieuwe elementen mee te geven, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. In vergelijking met het laatste album, Under A Godless Veil vind ik deze nieuwe plaat lichtjes teleurstellend, en dat komt vooral doordat de helft van de songs te voorspelbaar van aard is.
In Somnolent Ruin trapt af met I Welcome Thy Arrow, dat qua stijl en gitaarwerk nogal aan Paradise Lost doet denken, en wordt gevolgd door het behoorlijk dynamische The Monochrome Blade, dat meteen het eerste hoogtepunt van het schijfje is. Ook Cold Heavens is een erg sterke track, en zowat de enige waarbij ook wat up-tempo komt kijken. Het contrast tussen de cleane zang van Lisa Johansson en de diepe harsh vocals van frontman Anders Jacobsson wordt hier optimaal uitgespeeld.
De mooiste song, en de enige die naar mijn gevoel ook echt kan wedijveren met het allerbeste werk van de band, is Misanthrope River, een nummer waarin Draconian nog eens alle tristesse en melancholie op een meesterlijke wijze samenbrengt..
In Somnolent Ruin is alles bijeen alweer zeker geen zwak album, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat hier meer had ingezeten. De diehard fans van de band echter, en zeker die van het eerste uur kunnen op beide oren slapen. Draconian is met deze plaat immers weer wat meer naar de stijl van het verleden teruggekeerd, en vooral voor de fans van Lisa Johansson kan dit album een godsgeschenk zijn.
Opmerkingen