Review : Splendidula (BE) - Absentia (2026) + video
- Peter Bruyninckx
- 7 apr
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Argonauta Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 03/04/2026
GENRE : Blackened Doom metal
SCORE 8.5/10
Een nieuw album dat afkomstig is van een band van eigen bodem zorgt er meestal voor dat we er nog net iets meer naar uitkijken dan dat bij een buitenlandse groep het geval zou zijn. Absentia is het vierde full album van onze landgenoten van Splendidula, een band waarvan ik het genre gemakshalve als blackened doom metal zou willen omschrijven. Deze band is niet zomaar simpelweg in éen hokje onder te brengen, en het nieuwe songmateriaal bevat alweer de nodige, grillige wendingen en is dus allesbehalve voorspelbaar.
Het album gaat van start met twee songs die voordien reeds als single waren verschenen, en waarbij ook telkens een gastzanger meewerkte. Bij de openingstrack Absentia is dat Tim Yatras, zanger en drummer bij de Australische black metal band Austere. Zijn bijdrage zit meer in de details verwerkt, maar het is vooral de afwisseling tussen de cleane zang en het ijzingwekkende gegil van vocaliste Katrien, die deze beklemmende track erg geloofwaardig doet overkomen.
Voor het volgende Echoes Of Quiet Remain kon men niemand minder dan Aaron Stainthorpe, tot voor kort de frontman van My Dying Bride, strikken. Ook diens rol is eerder beperkt, maar draagt zeker wel bij tot de volledige ontplooiing van dit nummer.
Donkerte, Dalkuldar en Kilte vormen een drieluik van songs waarvan de lyrics integraal in het Nederlands zijn, en ook al is dat intussen geen nieuw gegeven meer, het blijft toch een bewonderenswaardig feit, en het zijn stuk voor stuk tracks die qua behekste sfeer en melancholisch donkere teksten nauwelijks hun gelijke kennen. Met Let It Come To An End zijn we bij de laatste song gekomen. Die gaat van start als een vrij traditionele metal track, maar gedurende de ruim zeven minuten krijgen we toch ook nog eens de extremere facetten van de band te horen.
Absentia is zo'n album dat bij elke luisterbeurt weer net iets meer boeit en beter wordt dan de vorige keer, en dat is natuurlijk fantastisch. Wat mij betreft staat het nu al vast dat Splendidula met deze plaat één van de beste Belgische albums van 2026 heeft uitgebracht.
Opmerkingen