Review : Backfire! - The Last Confession (2026) + (audio) video!
- Kurt Wenes
- 29 mrt
- 2 minuten om te lezen
LABEL : WTF Records
REVIEWER : Kurt Wenes
RELEASE DATUM : 20/03/2026
GENRE : Old School Hardcore
SCORE : 9/10
Mijn eerste kennismaking met Backfire! was na het lezen van een review van de befaamde, maar spijtig genoeg overleden, Onno Cro-Mag in Aardschok Magazine midden de jaren ‘90. Zijn boodschap was duidelijk, was je hardcore fanaat dan was Rebel4Life (1996), van deze (ondertussen) Maastricht - hardcore iconen, verplichte kost en terecht! Na zoveel jaren is de band nog steeds één van mijn favoriete Europese (!!) hardcore bands zoals bijvoorbeeld Ryker’s, Deviate (RIP), Born From Pain, Hard Resistance (RIP), Angel Crew (Backfire! meets Deviate meets Length Of Time) en Discipline dat ook zijn. Backfire’s 30-jarig bestaan betekent ook dat jammerlijk het doek valt over de band.
Als fan vind je zoiets altijd erg, maar als je het als buitenstaander bekijkt, is het einde van de band heel begrijpelijk. De stem van Patrick Coenen is mede zo belangrijk voor de sound van de band als de gitaar van Wybrand "Wyb" Brouwer. Omwille van gezondheidsredenen moest de vocalist al afhaken voor de live-optredens waardoor de band in de toekomst nooit meer hetzelfde zou klinken dan dat ze dat zou moeten doen. Daarom neemt de band afscheid met hun EP The Last Confession en doet dat met verve om zo het hardcore circuit door de grote poort te verlaten. Hierbij worden de vocals van “Pat” Coenen bijgestaan met de huidige live-stem tijdens de optredens van Marco Swaan die we nog kennen uit een ver verleden bij Violation Of Trust en Payback.
Vijf nummers betekent vijf keer knallen op deze 11-minuten durende EP.
Je kunt de tracks How Strong I Can Be, Means to Your End, Hate to Break It, Fallen Rebels en Shed My Skin moeilijk onderscheiden als de mindere of betere tracks, dit omdat deze The Last Confession teruggrijpt naar de glorieperiode van de band wat het afscheid eens te spijtig maakt.
De plaat is een compacte explosie van old-school hardcore die de brug slaat tussen de rauwe hardcorestijl van de jaren '90 met een moderne, krachtige productie die anno 2026 frisser klinkt als ooit tevoren. Persoonlijk vind ik dit album vele stappen vooruit dan hun voorganger Angry God, wat ook een dijk van een schijf is maar deze EP werkt zo nostalgisch dat hij daarom mijn voorkeur draagt dan hun laaste full length album. Tracks afzonderlijk bespreken of beoordelen, ligt niet in mijn lijn omdat ik een “album-luisteraar” ben en de verzameling van songs eerder als geheel bekijk. Wat ik dan weer wel weer kwijt wil, is dat ik hoop dat deze The Last Confession ook de jongere hardcore fans bereikt zodat zij kunnen graven in de ganse discography van Backfire! Ze laten immers een heuse “legacy” achter om u tegen te zeggen, om later tot de groten te behoren tussen de iconische hardcore bands die ons nu al verlaten hebben.
Godspeed Backfire! en in plaats van “Still”... “Stay Dedicated”!
Met onderstaande YouTube clip kan je de ganse EP alvast beluisteren maar wees gerust ook "old school" en haal deze plaat simpelweg fysiek in huis want het is een juweeltje in jouw collectie!
Opmerkingen