Review: Gaerea - Loss (2026) + video
- Peter Bruyninckx
- 7 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Century Media Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 20/03/2026
GENRE : Progressieve Black Metal
SCORE : 9/10
Als we het hier even hebben over de Portugese metalscène dan denken we in de eerste plaats natuurlijk aan Moonspell, maar sinds 2016 is er een band die hard zijn best doet om die band bij te benen, en dat is Gaerea. Moonspell is afkomstig uit Lissabon, terwijl Gaerea zijn thuishaven in Porto heeft, en iedereen die die twee steden al eens bezocht heeft, kent ook de heerlijke contrasten tussen beide. Een dergelijk contrast is er ook tussen deze twee topbands van de Portugese metal, en net als Moonspell is ook Gaerea op een heel eigen wijze geëvolueerd met de tijd. Deze formatie heeft er mee voor gezorgd dat er een verfrissende wind is gaan waaien in het toch wat oubollige landschap van de black metal.
De bandleden zijn nog steeds gemaskerd en anoniem, en daar vind ik persoonlijk niet veel aan, maar het muzikale vakmanschap van de vier heren, Alpha, Rhodes, Xi en Delta staat buiten discussie, zoals ook weer blijkt uit Loss, het vijfde studioalbum van de band.
Loss is het eerste album van de groep dat bij Century Media Records verschijnt, en dat is uiteraard al geen klein label meer. De sound op deze plaat is verder gedifferentieerd, zoals al mag blijken bij Luminary, de openingstrack. De black metal van weleer klinkt wat meer atmosferisch en progressiever en wordt stevig aangevuld met metalcore invloeden. Dat wordt nog sterker beklemtoond op het uitstekende Submerged, dat voordien reeds als single werd gelanceerd, en één van de hoogtepunten van dit schijfje is.
Daarna volgen er nog vijf knappe songs, met het korte, atmosferische LBRNTH als buitenbeentje, maar hoe sterk dit ook allemaal is, het allerbeste heeft de band voor het einde gelaten. Nomad, misschien wel de hardste track van het album, is bijzonder knap van opbouw en heeft een refrein dat makkelijk blijft hangen. Ten slotte is er nog Stardust, het nummer dat het geheel op een epische wijze afsluit. Het gaat van start als een ballad, die wellicht wat aan het werk van Sleep Token doet denken, maar verderop in het nummer hoor je eveneens Behemoth- achtige uitbarstingen. Een geweldige track die je toch een beetje versteld doet staan.
Met Loss beweegt Gaerea zich steeds verder weg van hun oorspronkelijke sound, maar wees gerust: dit is nog steeds een vorm van extreme metal met voldoende vettige randjes, ook al klinkt het tegenwoordig een stuk gepolijster en toegankelijker.
Opmerkingen