Review: Insomnium - Netherworlds (2026) + video
LABEL : Century Media Records
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 16/10/2026
GENRE : Melodic Death Metal
SCORE : 9/10
Al van bij de release van hun debuutalbum In The Halls Of Awaiting heeft Insomnium zichzelf stevig op de kaart van de melodieuze death metal gezet. Als je dit genre eens naast het originele death metal concept plaatst, kom je al snel tot de vaststelling dat het veel meer mogelijkheden inhoudt, door bijvoorbeeld het gebruik van keyboards, cleane zang en atmosferische elementen, en dat zijn drie zaken die in de sound van Insomnium erg belangrijk zijn.
Geen beter seizoen dan de herfst om een nieuw Insomnium album in te luiden. De dagen worden donkerder en killer en daar past een soundtrack als deze fantastisch bij.
Netherworlds, het nieuwe inmiddels tiende studioalbum van deze Finnen is zowel op muzikaal als op tekstueel vlak dan wel iets minder donker dan voorganger Anno 1696, het is nog steeds een ode aan de melancholie en de duisternis op een manier zoals enkel een band als deze die kan brengen.
Netherworlds valt enigszins op te splitsen in twee delen. In het eerste deel tref je songs aan met werkelijk adembenemende composities. De song Remembrance is qua opbouw zo'n meesterwerk, en heeft een refrein dat in zekere zin een warme gloed met zich meedraagt, iets wat we bij deze groep nog niet veel gehoord hebben.
The Hour Grows Late is het echte epische hoogtepunt van deze plaat. Aan dit nummer werkten zowel Tomi Joutsen, Tomi Koivusaari als Santeri Kallio mee, alle drie zijn ze lid van Amorphis, en dat gegeven hoor je ook terug in deze prachtige song.
De drie zangers geven hier een aparte dimensie aan dit gelaagde nummer dat de progressieve toets van Amorphis koppelt aan de diep melancholische sound van Insomnium.
In de tweede track helft komt de diversiteit van de groep uitstekend aan bod. Ethereal Sleep, waarop het contrast tussen de diepe, soms bijna fluisterende zang wordt uitgespeeld tegenover de cleane, atmosferische vocals, is een song die ademruimte geeft, en wordt opgevolgd door The Banished, veruit de snelste en heftigste track van het schijfje.
Journey's End vormt het langzame balladachtige sluitstuk van dit album. Daar waar het vuur met The Banished zonet nog hevig aanwakkerde, dooft het met deze afsluiter langzaam uit tot het nog slechts als een zwakke sintel is in een lange, donkere winternacht.
Een tiende plaat is toch altijd weer een referentie binnen de discografie van een band, en in dat opzicht heeft Insomnium met Netherworlds een zeer sterk signaal gegeven.
Opmerkingen