Review : Myrath - Wilderness Of Mirrors (2026) + video
- Peter Bruyninckx
- 2 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
LABEL : Ear Music
REVIEWER : Peter
RELEASE DATUM : 27/03/2026
GENRE : Progressive oriental metal
SCORE : 8/10
Naast onder andere Orphaned Land en Melechesh behoort ook Myrath tot de bands waarbij prog metal en oriental metal in elkaar vloeien. Bij de eerste groep dateert het laatste studioalbum reeds van 2018, terwijl we van Melechesh binnenkort eindelijk nog eens een EP mogen verwachten.
Het Tunesische Myrath is wel een stuk actiever als het gaat om het uitbrengen van nieuwe releases, en na hun laatste studioplaat Karma uit 2023 staat nu met Wilderness Of Mirrors de opvolger alweer klaar.
Zij die de vorige plaat maar niets vonden, zullen ook niet door de nieuwe gecharmeerd worden. Myrath wijkt in feite geen meter van hun concept af, en waarom zouden ze ook? Hetgeen deze band doet is, vooral door een gebrek aan echte concurrentie, nog altijd vrij uniek, en het concept van oosterse invloeden die worden verweven in progressieve composities is iets wat Myrath bijzonder goed op het lijf is geschreven.
Net zoals bij het vorige schijfje, heb ik zo mijn twijfels over de cover art. Die straalt dan wel enigszins de oosterse sfeer uit die ook in de muziek tot uiting komt, maar het had alleszins iets boeiender mogen zijn.
Over de songs valt er dan weer niet veel te klagen. De productie is optimaal, de composities werden schitterend uitgewerkt, en de zang van frontman Zaher Zorgati is wederom van topniveau. De enige vorm van kritiek die ik hier zou willen meegeven is dat er geleidelijk net iets te veel zoetigheid in de sound aan het binnensluipen is. Wat meer oosterse specerijen en jalapeños hadden sommige tracks nog net wat spannender en verrassender kunnen maken.
Maar er zijn zeker voldoende aanstekelijke songs te vinden, zoals The Clown en Still The Dawn Will Come, waarmee de groep zich bij de classic rockbands van het kaliber Journey en Whitesnake mag toevoegen. Bij openingstrack The Funeral laat Myrath zich van zijn meest progressieve kant horen en ook het duet met Elize Ryd van Amaranthe is een schot in de roos. De song Through The Seasons tenslotte, is misschien wel de mooiste van het album, en brengt de oriëntaalse invloeden nog eens in een perfecte balans met de meer progressieve onderstroom. Toch knap dat de band daarbij nooit hun culturele roots opzij schuift, en op gerichte momenten zelfs nog extra weet te accentueren.
In het algemeen is Wilderness Of Mirrors toch alweer een sterke plaat. Veel nieuwe aanhangers zal de groep er waarschijnlijk niet mee verwerven, want daarvoor speelt men tegenwoordig iets te veel op veilig, maar uniek en origineel blijft Myrath desondanks nog zeker wel.
Opmerkingen